Ben ik nou een bofkont of een pechvogel? Het scheidslijntje is flinterdun en aan welke kant je staat hangt sterk af van het moment waarop je kijkt. Zes weken geleden voelde ik me nog de pechvogel, maar als je het me nu vraagt ben ik een bofkont. De kanker wordt een gegeven waar je het mee moet doen. Als dat besef zich heeft genesteld, wordt het al dan niet beter worden bepalend. Op dat punt zat ik dus al snel aan de gelukskant. Iedere keer dat je aan de pechkant belandt, schuift het lijntje mee en wordt iets wat je eerst nog pech had genoemd alsnog geluk.
Gisterenavond waren we bij Nazli, Mieke's Turkse "zusje". Wie haar geschiedenis kent kan niet anders concluderen dan dat ze altijd aan de pechvogelkant heeft gestaan. Wie haar tot ruim een jaar geleden zag zou zweren dat het iemand was die juist aan de gelukskant stond. Ze wilde zich simpelweg niet naar de andere kant laten duwen. De teruggekeerde leukemie leek zelfs overwonnen, maar de steeds terugkerende infecties en andere bijverschijnselen als gevolg van haar verzwakte afweer worden haar nu toch fataal. Binnenkort zal ze overlijden, 39 jaar jong.
Haar bezoeken was altijd haast een feestje. Mehmet had dan thuis eten gemaakt en in de ziekenhuisgang rook je de geuren van de Turkse gerechten al. Het onderscheid tussen bofkont en pechvogel vervaagde subiet. Nu is het besef dat het toch voorbij is keihard bij haar binnengekomen. Ze deed niet alsof, nee, ze dacht echt dat het allemaal goed zou komen. Het relatieve gemak en de snelheid waarmee mijn kanker verleden tijd werd, maakt het bijna nog genanter om bofkont te zijn. Misschien doordat Nazli laat zien hoe het ook had kunnen gaan.
Vanmorgen lag hier ook overal een dun wit poederlaagje. Een mooie gelegenheid om weer eens ons Maasrondje te lopen. Een precies-de-goed-afstand-wandeling door het maasheggenlandschap en langs de Maas bij Vierlingsbeek. Met extra vest en sjaal was het prima te doen buiten en een goed halfuur lopen bleek geen probleem. Ik had bovendien de druppelopvang voor het eerst achterwege gelaten, en daarvan heb ik tot nu toe (16:54 uur) nog steeds geen spijt. Alweer een mijlpaaltje.
