vrijdag 3 februari 2012

drie twee twaalf

Nu het achter de rug is kan ik wat gemakkelijker bekijken hoe zo'n robotgestuurde operatie nou eigenlijk in zijn werk gaat. Als je het nog moet ondergaan is dat geprik en geknip toch minder aantrekkelijk om te zien. Onderaan deze tekst vind je een reportage van TV Rijnmond.

En bij de fabrikant van de Da Vinci kan je een animatie vinden 

Zoals al eerder geschreven valt er steeds minder spannends te melden. De zichtbare gevolgen van de operatie worden snel minder. Kleurrijke plekken verdwijnen en de wondjes slinken in rap tempo. Ik begin al weer aardig op mezelf te lijken. Dinsdag is de huisarts langs geweest om alles door te spreken en woensdag ben ik voor het eerst weer even op kantoor wezen kijken. Vlaai mee, want trakteren voor mijn verjaardag was er nog niet van gekomen, en mijn come back leek me sowieso een betere reden voor taart.

Met de viagra ben ik maar gestopt. Ik kon de redenering van de artsen om het te adviseren wel volgen, maar zat die pillen toch met frisse tegenzin te slikken. Het signaal naar de hersenen dat extra zuurstof nodig is ten behoeve van een opstand, blijkt door de aanrakingen van mijn lief inmiddels al luid en duidelijk door te komen en beantwoord te worden. Wat dat betreft kunnen de pillen dus ook achterwege blijven. Jammer is dat ik nu 2,5 x 100mg te veel heb ingeslagen. Als ik er iemand blij mee kan maken hoor ik het wel.