ZeiksignalenGisteren is geloof ik volledig aan me voorbij gegaan. De arts heeft me vanmorgen heel geduldig opnieuw verteld dat alles er van binnen op het eerste oog prima uitzag. De tumor was heel klein, en in het omliggende weefsel waren geen uitzaaiingen te zien. De zenuwen zijn daarom aan beide kanten vrijwel volledig gespaard, en dat biedt goed uitzicht op volledig herstel van alle functies, De ontzettend aardige Afghaanse arts die hier een echo zit te maken ("krijg ik de foto ook?") liet zich ook tamelijk optimistisch uit. Het gevaar ligt op de loer om nu te optimistisch te worden. Op 13-12-11 had ik immers ook geen slecht nieuws verwacht. Maar het is toch lekker om je aan die hoopvolle berichten op te trekken.
Mijn conditie herstelt behoorlijk vlot. Vanmorgen vond ik een rondje om mijn bed nog net voldoende, maar vanmiddag hebben we al beneden in het restaurant koffie gedronken. De last zit hem meer in ongemakken dan in pijn. Kwartiertje op de wc zitten vanwege flinke aandrang en dan komt er niks, alleen een enorme aandrang tot plassen, wat dan weer niet gaat, want alles loopt vanzelf al in een zakje aan mijn been. Dat hebben mijn hersenen dan weer niet door, hoe ik het ze ook duidelijk probeer te maken, dus die blijven zeiksignalen sturen. Ik zal jullie verdere details besparen, maar uiteindelijk is alles toch gelukt.
Renate en Coen waren er vanavond ook. Fijn om ze er even bij te hebben. Renate slaapt vannacht bij Mieke, dus die zie ik morgen weer. Net vond ik een leuke kaart van Bert en Stieneke op mijn kastje. Volgens Mieke was ik daar gisteren ook al zo enthousiast over geweest. Nouja, 2012 is gelukkig een schrikkeljaar, dus een dagje missen kan geen kwaad.
