vijftien een twaalf

Beslismomenten

De dag voor 13-12-11 werd er een container bij ons huisje geplaatst. We hadden bedacht dat alle dozen die al 3 jaar ongeopend in de schuur stonden nu wel ongeopend weg zouden kunnen. Ook onaangeraakt in de schuur stond nog de elpeeverzameling. Ruim 1000 vinyl schijven. Zonde om weg te doen, veel werk om te verkopen. In de jaren dat ik steeds maar niet kon besluiten wat ik er mee ging doen, raakte Renate gelukig geïnteresseerd en vanmorgen kwam ze ze ophalen. Weird dat zo'n al vantevoren geplande actie nu een vluchtige associatie met erfenis verdelen oproept.

Mieke kwam rond 12:30 uit bed zodat we met zijn allen konden lunchen/ontbijten. In de loop van de middag hebben we Tibbe bij Ruud en Guus gebracht en zijn we naar Gronau gereden. Knus hotelletje, schattig gedecoreerde kamer, uitstekend gegeten. Een beetje een galgenmaalgevoel was het wel. Het besef dat "het" nog één keer kan op de manier zoals ik dat gewend ben. De vraag of "het" dan ook nog één keer bewust als laatste keer gedaan moet worden, of dat het mooier is om de spontane versie van eergisteren als laatste herinnering te bewaren. En achteraf dan de conclusie dat ik inderdaad beter voor dat laatste had kunnen kiezen, maar als ik dat gedaan had, ik niet had geweten of dat nou het beste was geweest. Jaja, zo sta je voor heel wat beslismomenten waar je je vooraf geen voorstelling van kunt maken.

Vannacht (ik weet niet of het voor of na middernacht was, dus ik schrijf het maar even bij vandaag) een rusteloze slaap, Er kwamen mensen voorbij waar ik 20 jaar geleden mee heb samengewerkt. Er kwam muziek voorbij die ik helemaal niet mooi vind. En ik lag maar te proberen een haiku te formuleren. Uiteindelijk toch in- en doorgeslapen.

Die Haiku werd zoiets als:

De laatste golven
nadat ze waren gedroogd
welden de tranen

Misschien droom ik nog wel eens van de nobelprijs vr de literatuur.