Best raar om de hoofdrolspeler te zijn. Ik stel me daar altijd een bijbehorend gevoel bij voor. Een permanente staat van het bewust zijn dat het allemaal om jou draait. Dat plaatje is natuurlijk gevormd door het beeld dat we van de zelfbenoemde hoofdpersonen in de wereld hebben. Obama is 24/7 president, Rutte is 24/7 premier, Pauw en Witteman praten 24/7 over zichzelf en Bleker lukt het 24/7 net niet om niks doms te zeggen. Volgens dat beeld, dat ik nu met dit blog zelf in leven houd, moet ik 24/7 met mijn ziekte bezig zijn. Het roept associaties op met hoe ik als kind aan keek tegen het leven tijdens de oorlog. De geschiedenislessen gaven de indruk dat grofweg 1 kwart van de geschiedenis zich had afgespeeld vóór 1940 en de rest erna. En pas veel later ben ik gaan beseffen dat er niet permanent op iedere straathoek 5 jaar lang geschoten is. Vroeg ik hoe het leven nu echt was, dan kreeg ik verhalen over schuilkelders, verduisterde steden en honger. Nooit over een angst die weliswaar altijd op de achtergrond aanwezig was, maar zeker niet 24/7 je leven beheerste. En nooit dat het dagelijkse leven zo goed en zo kwaad als het ging toch door ging, of over de warmte die je ondanks alles bij elkaar vond.
Nouja, lang verhaal om te vertellen dat de gedachte dat het leven wel eens sneller voorbij kan zijn dan ik tot 13-12-11 voor reëel hield, er op de achtergond wel degelijk 24/7 is, maar zich niet al die tijd manifesteert. Soms komt ie onverbiddelijk, en dan voel ik me soms ook wel even de hoofdrolspeler. Maar de meeste tijd gaat het dagelijkse leven zo goed en zo kwaad als het kan gewoon verder en genieten we meer dan ooit van de warmte die we bij elkaar vinden.
