Naar Eindhoven geweest en een paar uurtjes op kantoor gewerkt. Mieke is met vriendin Hannie in Venray aan het eten (weinig) en kletsen (veel). Ik heb een gemakzuchtige AH-lasagne naar binnen geschoven en maak er een al even gemakzuchtige blog van met nog zo'n mooi gedicht van Vroman. Ik moet me gewoon bedwingen om de bundel niet razendsnel helemaal uit te lezen.
Als het echt werkelijk waar is
dat de overgeschoten geest
nog veertig dagen hier en daar is
waar die altijd graag was geweest
dan zal ik je als een trui omkleden
zo warm en zo goed van pas
als die waar ik lang geleden
eerlijk gezegd jaloers op was.
Dus wil ik het volgende afspreken.
Zeg maar de derde vrijdagnacht
zal iets je treurslaap onderbreken:
een vers dat je plotseling bedacht.
Dan sta je op, schrijft haastig neer
wat bijna al weer wil verdwijnen,
doet die lamp aan, deze keer
schijnt hij extra hard te schijnen
en je herkent het handschrift weer:
het mijne
