"Soms is alles eeuwig" van Leo Vroman is uit. Maar verjaardag en de recente koopzondag hebben gezorgd voor voldoende lees-opties. Het is nu een kwestie van beslissen waar ik meteen aan begin en wat ik meeneem naar Gronau. Ik denk dat ik het hele stapeltje maar in mijn tas gooi.
Vallen boeken onder de aantrekkelijke opties, er bestaan ook minder leuke varianten. De biopsie was er zo eentje en ik bespeur bij mezelf nog wel meer tegenopzies. Zoals het dan gaat in de menselijke geest, zijn dat niet per definitie de "riskantste" gebeurtenissen die eraan zitten te komen. De feitelijke operatie en de narcose jagen me niet zo'n schrik aan. Veel meer zie ik op tegen iets betrekkelijk onschuldigs als het lopen met een katheter en het eruit halen daarvan. En tegen pijntjes bij plassen en dat soort onvermijdelijke ongemakken. Waarschijnlijk maken mensen zich het meest zorgen over bevatbare problemen en is de operatie gewoon te groot.
Gelukkig is het niet zo dat het mijn dag beheerst. En mijn nacht al helemaal niet. Ik slaap steeds als een roos. En om straks gezeik te voorkomen, of gedruppel, ben ik vanmorgen weer op zindelijkheidstraining geweest. Ik weet nu niet alleen hoe ik moet plassen en poepen, maar ook hoe ik op de veiligste manier kan hoesten en niezen. Voor neuspeuteren en oorsmeer verwijderen blijken geen aparte voorzorgsmaatregelen te hoeven worden getroffen. Daarmee ben ik dus optimaal getraind voor alle lichaamsopeningen. Dat is alvast een tegenopzie minder.
