Gisteren ook nog even bij Athenaeum naar binnen geglipt om de boekenbon die ik van Arnoud had gekregen te verzilveren. Het werd een dichtbundel van Leo Vroman, Soms is alles eeuwig. Hij stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, en toevallig had Trouw een alleraardigst interview met hem. Vanmorgen de eerste twee gedichten gelezen.
Het hondje draait vier maal om haar as
voor te gaan slapen op haar kussen
doordat het onkruid en het gras
destijds nog niet plat genoeg was.
Maar ach dat is allemaal intussen
nu al miljoenen jaren voorbij.
En zo is het op kortere schaal met mij.
Prachtig. Het gaat nog even verder, maar als je dat lezen wil kijk je tzt het boek maar eens bij mij in (of je schaft het zelf aan).
We zijn er overigens nu wel uit. Als we in Gronau spijkers met koppen kunnen slaan en ik daar snel geopereerd kan worden, is dat wat gaat gebeuren. Wellicht wachten we de afspraak in Nijmegen al niet meer af. Dat is toch weer 4 dagen wachten en als de keuze toch al duidelijk is, is dat zonde van de tijd. Een praktisch obstakel was nog dat onze verzekeraar geen contract had met Gronau, maar dat is inmiddels wel het geval. Dus met een beetje mazzel kunnen we komende donderdag al plannen. Ik moet er niet aan denken, en tegelijkertijd kan ik niet wachten tot het zover is.
