Zowel de middag als de avond stonden vandaag voor een aanzienlijk deel in het teken van kanker en overlijden. We hebben er echt van genoten. Ja, dat klinkt natuurlijk wel een beetje raar, maar toch is het zo.
Vanmiddag in Lux de werkelijk geweldige documentaire "Over Canto" gezien. Deze gaat over mensen van wie het leven door Canto Ostinato een wending heeft genomen. Bevalling, scheiding, ziekte en dood, jeugdtrauma's en een verkeersrotonde hebben gemeen dat ze ooit door Canto Ostinato beïnvloed zijn. Wie de muziek hoort haakt af of is verkocht. Voor mij goldt het tweede en toevallig ben ik vorig jaar weer eens naar een uitvoering gegaan. Over Canto is prachtig gefilmd en gemonteerd. De hoofdpersonen zijn (op Halina Reijn na) geen acteurs, maar zijn zo in beeld gebracht dat het vaak lijkt of je naar een film zit te kijken.
(Ken je Canto Ostinato niet, lees er dan hier meer over en beluister fragmenten. Waarschuwing: de kans is groot dat je de komende uren aan het luisteren bent en verslaving is onvermijdelijk.)
Vanavond maar eens wat luchtigers bekeken: "Na de pauze" van Herman Finkers. Oja, da's waar ook, realiseerde ik me al snel, die had ook iets van kanker ofzo. Klopt. Dat had ie en dat heeft ie nog steeds. Daarom heeft hij ook een pauze van 7 jaar ingelast en in dit programma windt hij geen doekjes om zijn ziekte. Best mooi dat hij er zo mee omgaat, en best handig dat ik nou gerechtigd ben om er ongegeneerd om te lachen, waar mensen normaal gesproken toch een beetje besmuikt om zich heen kijken of er wel gelachen mag worden. Nee, me generen had ik 's middags in Nijmegen al gedaan. Het bleek koopzondag en ik heb me in de boekhandel laten verleiden tot de aanschaf van de verzamelde gedichten van Rutger Kopland en boek 3 van de trilogie iq84 van Haruki Murakami. Met een boodschappentasje door de stad lopen op koopzondag... hoe diep kun je zinken...
