Okee, beetje melig, maar ik had toch maar een goednieuws-Tshirt in mijn koffer gestopt. En het heeft geholpen. Geen kankercellen gevonden in lymfeklieren, snijranden en zenuwen. De zenuwfunctie aan beide kanten voor 80% intakt gebleven. Volledige zekerheid is er nooit, maar volgens de onderzoeksmogelijkheden die er zijn ben ik met mijn prostaat ook mijn kanker geheel kwijtgeraakt. Er hoeft niet meer te worden bestraald of op andere wijze te worden nabehandeld. Ik was gewoon ongelofelijk op tijd.
Soms heb ik het idee dat het besef dat ik kanker heb (had) nog niet eens helemaal tot me is doorgedrongen, en intussen is de troep mijn lijf dus al weer uit. En dat in 5 weken tijd. Bizar bizar bizar.
In het kader van de interessante ervaringen (sorry, het blijft steeds maar om afvalstoffenverwerking draaien) mocht ik vandaag de Abdichtungsprobe ondergaan. Ik had me al afgevraagd waarom het slangetje van blaas naar plaszak een aftakking met een kraantje had. Wel, dat dient dus onder andere om een vloeistof de andere kant op te spuiten, waarna ik op een beeldscherm mijn blaas in een zwart ballonnetje veranderd zag. Vervolgens mocht het ballonnetje niet leeglopen, anders zou mijn fonkelnieuwe aansluiting tussen blaas en urinebuis niet goed zijn afgedicht. Het bleef vol, dus ook dat was goed. (Voor de mannelijke lezers die een knoop in hun buik krijgen: behalve wat flinke aandrang voel je er niets van.)
En in het kader van triviale kwesties die zo ineens boven komen borrelen, vroeg Mieke zich net af of de Da Vinci operatierobot zo genoemd zou zijn vanwege deze beroemde afbeelding. Zou zo maar kunnen.
