Oja, da's waar ook. Allemaal geweldige mensen over de vloer gehad de afgelopen dagen. Verjaardag, nieuwjaarsdag, veel gepraat over van alles en nog wat, en natuurlijk ook over kanker. Ik zou haast vergeten dat het over mezelf ging. Nou, dat besef kwam vanmorgen weer even luid en duidelijk binnen, in de vorm van een stevige dip toen we onderweg waren om Mieke's moeder een nieuwjaarsbezoekje te brengen. Dat besef kan me ineens aardig lam leggen.
Toen we later naar Amsterdam reden was het allemaal weer aardig gezakt. Met Jos en Peter hebben we het nuttige met het aangename verenigd en onder het genot van een heerlijke maaltijd zitten praten. Peter had zich speciaal verdiept in "mijn geval" door er met de specialisten in het Slotervaartziekenhuis, waar hij werkt, over te praten. Onze vraagtekens bij de wachttijd in Nijmegen en bij de optie om de prostaat te laten zitten als de lymfeklieren zijn aangetast bleken te worden gedeeld. Hoe sneller de tumor verwijderd wordt, hoe beter het is, was de boodschap. En het eventueel laten zitten van de prostaat, daar begreep niemand de gedachte achter.
Jos en Peter zijn mannen van het goede leven, waar een lekker wijntje onder het eten bij hoort. We waren eerst van plan geweest om 's avonds terug te rijden, maar ik had gisteren toch een hotelkamer geboekt. Toen we om een uur of 11 uitgegeten en -gepraat waren, waren we erg blij met die spontane actie. Voor het slapen gaan moest ik natuurlijk wel even een foto vanaf het balkonnetje van de hotelkamer maken. Foto's in het donker mislukken vaak, maar ik móet het altijd weer proberen.
