dertig een twaalf

Scheidslijntje

Ben ik nou een bofkont of een pechvogel? Het scheidslijntje is flinterdun en aan welke kant je staat hangt sterk af van het moment waarop je kijkt. Zes weken geleden voelde ik me nog de pechvogel, maar als je het me nu vraagt ben ik een bofkont. De kanker wordt een gegeven waar je het mee moet doen. Als dat besef zich heeft genesteld, wordt het al dan niet beter worden bepalend. Op dat punt zat ik dus al snel aan de gelukskant. Iedere keer dat je aan de pechkant belandt, schuift het lijntje mee en wordt iets wat je eerst nog pech had genoemd alsnog geluk.

Gisterenavond waren we bij Nazli, Mieke's Turkse "zusje". Wie haar geschiedenis kent kan niet anders concluderen dan dat ze altijd aan de pechvogelkant heeft gestaan. Wie haar tot ruim een jaar geleden zag zou zweren dat het iemand was die juist aan de gelukskant stond. Ze wilde zich simpelweg niet naar de andere kant laten duwen. De teruggekeerde leukemie leek zelfs overwonnen, maar de steeds terugkerende infecties en andere bijverschijnselen als gevolg van haar verzwakte afweer worden haar nu toch fataal. Binnenkort zal ze overlijden, 39 jaar jong.

Haar bezoeken was altijd haast een feestje. Mehmet had dan thuis eten gemaakt en in de ziekenhuisgang rook je de geuren van de Turkse gerechten al. Het onderscheid tussen bofkont en pechvogel vervaagde subiet. Nu is het besef dat het toch voorbij is keihard bij haar binnengekomen. Ze deed niet alsof, nee, ze dacht echt dat het allemaal goed zou komen. Het relatieve gemak en de snelheid waarmee mijn kanker verleden tijd werd, maakt het bijna nog genanter om bofkont te zijn. Misschien doordat Nazli laat zien hoe het ook had kunnen gaan.

Vanmorgen lag hier ook overal een dun wit poederlaagje. Een mooie gelegenheid om weer eens ons Maasrondje te lopen. Een precies-de-goed-afstand-wandeling door het maasheggenlandschap en langs de Maas bij Vierlingsbeek. Met extra vest en sjaal was het prima te doen buiten en een goed halfuur lopen bleek geen probleem. Ik had bovendien de druppelopvang voor het eerst achterwege gelaten, en daarvan heb ik tot nu toe (16:54 uur) nog steeds geen spijt. Alweer een mijlpaaltje.

achtentwintig een twaalf

Frequentie

Dat er de afgelopen dagen niks nieuws verschenen is op dit blog heeft niet met het moratorium op de p's te maken. Lekker met zijn tweetjes thuis zitten biedt gewoonweg minder inspiratie voor spannende teksten en foto's. Weer een kiekje op de bank en een aantal regels schrijven over wat er niet gebeurd is, dat is zowel voor schrijver als voor lezer minder interessant. Dagelijks schrijven zit er dus niet meer in. Ik heb zitten overwegen om mijn thuiskomst als een soort natuurlijk eindpunt van het bloggen te beschouwen en het daarmee af te sluiten. Dat zou suggereren dat ik weer helemaal de oude ben en dat is wel wat erg kort door de bocht. Ik loop nog met een bont en blauw bekkengebied, uit het navelbreukje dat en passent gerepareerd is komen af en toe een paar druppeltjes bloed, er komt nog een gesprek met de huisarts, ik ga een keer weer naar mijn kantoor, er komt nog een nacontrole. En dan is daar nog de prangende vraag: "doet ie het of doet ie het niet?" Voorlopig schrijf ik daarom door tot de nacontrole op 23 april, zij het in een onregelmatige frequentie.

Voor wie in ondraaglijke spanning is achtergebleven na de cliffhanger waar ik mijn vorige bijdrage mee eindigde zal ik enige opheldering verschaffen: Viagra slikken leidt niet automatisch tot een erectie. Volgens de bijsluiter is daarvoor ook enige seksuele opwinding nodig en die wil met de gevoeligheid in "het gebied" nog niet echt op gang komen. De bedoeling van die pil is in mijn geval enerzijds dat mijn hersenen het signaal blijven krijgen dat er zo nu en dan extra bloed daaronder nodig is, zodat ze adequaat reageren als dat straks een keer echt om erectionele redenen het geval is. Anderzijds is er het vermoeden van de artsen in Gronau, dat die extra bloedtoevoer ook het genezingsproces in het bekkengebied kan versnellen, doordat extra zuurstof wordt aangevoerd. Over dat laatste bestaat nog geen consensus maar het klinkt best logisch. Dus slik ik de komende 2 weken op maandag-, woensdag- en vrijdagavond nog een half pilletje weg met een glas water, in de wetenschap dat ik voor hetzelfde geld een cognacje van goede kwaliteit in een restaurant had kunnen drinken. Ach, dat laatste komt er binnenkort vast wel een keer van.

vijfentwintig een twaalf

DOM

Mieke vond dat het vandaag maar eens niet over een van de 3 P's moest gaan. Geen poep, pies of piemels dus deze keer. Jammer, want dat je op je 56e die woorden ongebreideld in de mond mag nemen zonder dat iemand je daar op aan durft te spreken, dat is toch de droom van iedere man.

Laat ik het daarom maar eens over een verrassend bijverschijnsel van radicale prostatectomie hebben. Radicaal heeft sinds het CDA-congres wat aan kracht ingeboet, (het radicale midden ... dat roept bij mij de associatie op dat er iets radicaal uit mijn midden verwijderd is) maar de prostatectomie was dus nog radicaal in de betekenis van voor het congres.

Wat blijkt: radicale prostatectomie leidt tot toename van schrijfdrift en verhoogde creativiteit. Van een door mij gevolgde groep proefpersonen bleek 100% een of meer creatieve schrijfselen voortgebracht te hebben. 50% van de proefpersonen (ikzelf) deed dat zelfs dagelijks, in de vorm van een blog. Eveneens 50% (Fred) stelde een hilarische methodiek op voor het onthouden van het dijbeen waarin de volgende tromboseprik moet worden gezet, de zogeheten Dijbeenprik Onthoud Methode. De patenten zijn echter nog niet rond, dus ik kan er niet veel over kwijt.

Vandaag een laatste bezoekje aan de bekkenbodemspecialist gebracht en bij de huisarts een flinke tas vol trombosespuitjes gehaald, waarvan de inhoud de komende maand in mijn armen verdwijnt. Met een ervaren prikster naast me hoef ik het namelijk niet zelf in mijn dijbeen te spuiten. Fred's briljante methodiek werkt gelukkig ook voor armen. Tussen al die spuiten zat nog een klein medicijndoosje. De 4 blauwe pilletjes daarin, met een schandalige prijs van zowat 50 euro, stimuleren de bloedsomloop naar het bekkengebied. 3x per week mag ik een halfje slikken. Vanavond neem ik de eerste. Voor de lezers die een blog zonder P's maar saai vinden gloort er dus hoop voor morgen.

vierentwintig een twaalf

Nog een taboe

Het is dus waar. In de meeste informatie over de bij-effecten van prostaatverwijdering is er niets over te vinden. Maar ergens, in een folder of online, had ik er dus iets over gelezen. De mogelijkheid dat hij ... ehhh, nouja, ehhh, dat er dus door de prostaatverwijdering ook een stukje urinebuis ... ehhh ... Laat ik het anders zeggen. Wie mij kent zal direct volmondig beamen dat ik niets ehhh te kort kom, zal ik het maar noemen. Nouja, daar heeft niemand wat aan want zo goed kennen de lezers me nou ook weer niet en sommige foto's komen echt niet online. Okee, nog één poging. Nu ik hier toch plas- poep- en andere taboes doorbroken heb, kan die ene er ook nog wel bij: hij is korter geworden.

Zo, het hoge woord is eruit. Natuurlijk kon ie in mijn geval wel wat lijden, en moet je er toch wel referentiemateriaal van vóór de operatie naastleggen om het te kunnen zien en, nouja, laat maar. Waar het op neerkomt is dat het stukje urinebuis dat door de prostaat loopt noodzakelijkerwijze tijdens de operatie mee verwijderd wordt. De blaas wordt daarna aan de overblijvende urinebuis vastgemaakt. De blaas zakt in de ruimte die eerst door de prostaat werd ingenomen, maar trekt "hem" ook een beetje naar binnen. Dus eigenlijk is ie niet korter geworden, maar steekt ie wat minder uit. Hij krijgt momenteel overigens ook steeds andere kleuren. Iedere ochtend is het dus weer een verrassing als ik hem uit mijn luier haal.

Ter geruststelling: ik ga er niet onder gebukt. Die kleuren verdwijnen straks vanzelf en een stukje meer of minder zal de pret niet drukken. Wel jammer dat ik er onvoldoende zieligheid uit kon peuteren om mijn lief een spontaan "laat mij die afwas maar doen, schat" te ontlokken.

drieëntwintig een twaalf

Proost!

Al iets van de voorspelde horrorwinter gemerkt? Het kan aan mij liggen natuurlijk (ik had andere dingen aan mijn hoofd de afgelopen weken), maar ik in ieder geval niet. Sommige zaken zijn nu eenmaal niet te voorspellen, en zo kon ik vanmorgen tot mijn grote vreugde constateren dat ook mijn voorspelling van gisterenavond niet uit is gekomen.

Omdat Fred een dag eerder naar huis mocht en er nog geen nieuwe prostaat met zijn drager voorhanden was, had ik vannacht een kamer voor mij alleen. Dat deed me extra beseffen hoezeer ik het de afgelopen week met mijn kamergenoot getroffen had. De maaltijden samen, de gesprekken over wetenschappelijke onderwerpen, maar ook over koetjes en kalfjes, de droge grappen, en uiteraard ook de uitwisseling van ervaringen over lichamelijke ongemakken. Zijn reserve om al te uitbundig zijn goede nieuws te vieren, omdat mijn nieuws pas een dag later kwam en misschien wel niet zo goed zou zijn. Het een dag later toch uitbundig kunnen meegenieten van elkaars goede nieuws.
Vandaag dus een ontbijt heel saai in mijn eentje. Tas inpakken, lang wachten tot de chirurg langs kwam voor zijn laatste visite, douchen, schone kleren aan, eindelijk weer zonder de sexy strümpfe, "hee schatje, fijn dat je er bent, straks lekker naar huis", afscheid nemen van de verpleging, nog een MRSA-test en rijden maar.

Alle vrachtwagens besloten vandaag net voor ons de weg op te draaien en 60 te rijden. Dan maar bij Rees de snelweg op: helaas, toerit afgesloten. Uiteindelijk toch Maashees weten te bereiken, precies op tijd om de speciaal meegekregen lange-afstandsluier droog te houden. Zelf hielden we het niet droog. Iedere kamer die ik binnen ging, elk ding dat ik zag, daar ging ik weer en Mieke deed lekker mee. Net post geopend met onder meer een envelop met tekeningen en knutselwerk van de kinderen van Mieke's stiefdochter Anouk. En daar ging weer een kleenex.

Heerlijk om weer thuis te zijn. Geen verplichtingen de komende tijd. Gewoon maar eens lekker op krachten komen, genieten van het feit dat we weer samen in ons huisje zijn en dat voorlopig nog kunnen zijn.

tweeëntwintig een twaalf

Prostaatbegraafplaats

"Jetzt tief ein- und ausatmen" ... floeps (gewoon met oe, dus niet flöps) ... dat was alles. Met een paar seconden was het moment waar ik een week geleden misschien nog wel het meest van alles tegenop zag achter de rug. Feestje dus. 2 handen vrij om te douchen en weg met die plas-aandrang waar je niets mee kan omdat alles toch al in je beenzak zit. Weg ook met de zombieloop, nu die rare slang tussen mijn benen weg is. Hoewel er zich daar nu een opgezwollen bontgekleurde zak bevindt die in de kerstboom niet zou misstaan. Een echt vlotte wandeling zit er dus nog niet in. Overigens waren die zwelling en verkleuring al vooraf als normale bijverschijnselen gemeld. Niks zorgwekkends dus.

Mijn kamergenoot Fred had zich al enkele malen hardop afgevraagd wat er toch met al die prostaten die hier overblijven werd gedaan. De opties varieerden van een speciale goedgekeurde prostaatcontainer via de soep tot aan frikadellen toe. Gisteren zag ik het ineens. Terwijl ik tussen alle bezoek zat en het geroezemoes soms niet meer te volgen was, dwaalde mijn blik naar buiten en zag ik ze: de kleine grafheuveltjes op wat ontegenzeggelijk de prostaatbegraafplaats moet zijn. Toen ik 's avonds het nieuws aan Fred vertelde was het te donker om hem mijn ontdekking te laten zien. Hij moest dus nog een nacht in onzekerheid doorbrengen, maar voordat hij vanmorgen naar huis mocht kon ik hem het geheim nog even onthullen.

Op de gekste momenten voel ik soms ineens een kleine lekkage. Nu, rond 19:00 uur, gelukkig al minder dan vanmorgen. Mijn billies blijf ik dus maar even dragen. Grootste geluk is dat ik nu gewoon de boel open kan zetten bij plas-aandrang. Die ontstond telkens als ik eens lekker ging zitten voor het grotere werk, werd dan onhoudbaar sterk en kon ik alleen stoppen door te gaan staan. Daarmee kregen de darmen een signaaltje door dat ze mochten stoppen met hun peristaltische bezigheden. Ja, er is goed nagedacht bij de constructie van de man. Maar helaas leidde het de afgelopen dagen wel tot interne filevorming. Geleidelijk aan zijn vandaag de files allemaal opgelost. De voorspelling voor vannacht is een nat bed.

eenentwintig een twaalf

Vreemd gaan

Nee hoor, de titel slaat niet op het feit dat Mieke met de buurman heeft zitten dineren. Ik heb hun romantische dinertje weliswaar gepapperazzi't, maar dat was slechts geëngageerd door het feit dat ik vandaag zuurkool kreeg voorgeschoteld terwijl ik lasagne had gekozen. Normaal gesproken zou ik gewoon de zuurkool wel eten, maar die zware kost sprak me vandaag echt niet zo aan. Ik kon zonder problemen alsnog lasagne krijgen, als ik een paar minuten geduld had, en Mieke kreeg meteen mijn diner aangeboden, dus die zit hier lekker aan de Sauerkraut. Es kann fremd gehen.

Vanmiddag een flinke portie familie en vrienden op bezoek gehad. We waren mooi op tijd om de Patientenzimmer in beslag te nemen. Echt fijn, al die mensen. Vertellen over is louterend, maar de bij de betreffende momenten behorende emoties kwamen ook net zo hard weer naar boven.

Nou, ik hou het kort. Het avondeten staat klaar. Straks denkt Mieke nog dat het weer voor haar is.

twintig een twaalf

Abdichtungsprobe

Okee, beetje melig, maar ik had toch maar een goednieuws-Tshirt in mijn koffer gestopt. En het heeft geholpen. Geen kankercellen gevonden in lymfeklieren, snijranden en zenuwen. De zenuwfunctie aan beide kanten voor 80% intakt gebleven. Volledige zekerheid is er nooit, maar volgens de onderzoeksmogelijkheden die er zijn ben ik met mijn prostaat ook mijn kanker geheel kwijtgeraakt. Er hoeft niet meer te worden bestraald of op andere wijze te worden nabehandeld. Ik was gewoon ongelofelijk op tijd.

Soms heb ik het idee dat het besef dat ik kanker heb (had) nog niet eens helemaal tot me is doorgedrongen, en intussen is de troep mijn lijf dus al weer uit. En dat in 5 weken tijd. Bizar bizar bizar.

In het kader van de interessante ervaringen (sorry, het blijft steeds maar om afvalstoffenverwerking draaien) mocht ik vandaag de Abdichtungsprobe ondergaan. Ik had me al afgevraagd waarom het slangetje van blaas naar plaszak een aftakking met een kraantje had. Wel, dat dient dus onder andere om een vloeistof de andere kant op te spuiten, waarna ik op een beeldscherm mijn blaas in een zwart ballonnetje veranderd zag. Vervolgens mocht het ballonnetje niet leeglopen, anders zou mijn fonkelnieuwe aansluiting tussen blaas en urinebuis niet goed zijn afgedicht. Het bleef vol, dus ook dat was goed. (Voor de mannelijke lezers die een knoop in hun buik krijgen: behalve wat flinke aandrang voel je er niets van.)

En in het kader van triviale kwesties die zo ineens boven komen borrelen, vroeg Mieke zich net af of de Da Vinci operatierobot zo genoemd zou zijn vanwege deze beroemde afbeelding. Zou zo maar kunnen.

negentien een twaalf

Sexy Strumpf

Ha, ik begin gewoon met schrijven, dan moet Mieke maar zien wat voor foto ze maakt. In ieder geval niet van dat vreselijke gehannes in de badkamer vanmorgen. Ik heb dan nog de mazzel dat ik van Mieke het trucje van het uittrekken van de trombosekous heb kunnen afkijken. Ik weet niet of ik dat al gezegd had, maar ik loop met twee uiterst charmante witte lange kousen. Die moesten vanmorgen even uit voor het douchen. Vervolgens moest de plaszak in een plastic vuilniszak gedaan worden, want die mag niet nat worden aan de buitenkant. Dan hangt er dus uit je piemel een slangetje met onderaan een bungelende vuilniszak. Erg fotogeniek maar de fotografe lag gelukkig nog in bed. Tijdens het douchen moet je dan die zak op een of andere manier vast zien te houden, anders trekt ie aan dat slangetje. En bij het afdrogen ligt je verse urine dan gezellig naast je op de wastafel. Dan kan de sexy strumpf weer aan, wat stukken lastiger gaat dan met prostaat, en kan ik de rest van de dag de noodopvang weer aan mijn been dragen.

De zindelijkheidstraining gaat hier groepsgewijs. Rond 11 uur begeeft een groep zich als zombies oortbewegende mannen zich naar de fysiotherapieruimte. Op de gang daarvoor ontstaat dan een soort hangplek van figuren in pittbullsmoking, zoals je die in het dagelijkse leven nog slechts bij de Lidl in Helmond aan kunt treffen. De dagelijkse echo's lieten geen ongerechtigdheden zien. We houden de moed er in.

Vanavond waren Steve en Petra er. Wat een leuke mensen hebben we toch om ons heen.

achttien een twaalf

Zeiksignalen

Gisteren is geloof  ik volledig aan me voorbij gegaan. De arts heeft me vanmorgen heel geduldig opnieuw verteld dat alles er van binnen op het eerste oog prima uitzag. De tumor was heel klein, en in het omliggende weefsel waren geen uitzaaiingen te zien. De zenuwen zijn daarom aan beide kanten vrijwel volledig gespaard, en dat biedt goed uitzicht op volledig herstel van alle functies, De ontzettend aardige Afghaanse arts die hier een echo zit te maken ("krijg ik de foto ook?") liet zich ook tamelijk optimistisch uit. Het gevaar ligt op de loer om nu te optimistisch te worden. Op 13-12-11 had ik immers ook geen slecht nieuws verwacht. Maar het is toch lekker om je aan die hoopvolle berichten op te trekken.

Mijn conditie herstelt behoorlijk vlot. Vanmorgen vond ik een rondje om mijn bed nog net voldoende, maar vanmiddag hebben we al beneden in het restaurant koffie gedronken. De last zit hem meer in ongemakken dan in pijn. Kwartiertje op de wc zitten vanwege flinke aandrang en dan komt er niks, alleen een enorme aandrang tot plassen, wat dan weer niet gaat, want alles loopt vanzelf al in een zakje aan mijn been. Dat hebben mijn hersenen dan weer niet door, hoe ik het ze ook duidelijk probeer te maken, dus die blijven zeiksignalen sturen. Ik zal jullie verdere details besparen, maar uiteindelijk is alles toch gelukt.

Renate en Coen waren er vanavond ook. Fijn om ze er even bij te hebben. Renate slaapt vannacht bij Mieke, dus die zie ik morgen weer. Net vond ik een leuke kaart van Bert en Stieneke op mijn kastje. Volgens Mieke was ik daar gisteren ook al zo enthousiast over geweest. Nouja, 2012 is gelukkig een schrikkeljaar, dus een dagje missen kan geen kwaad.

zeventien een twaalf

Laufen lassen

Er schijnt vandaag van alles gebeurd te zijn. Ik weet dat ik me gedouched heb, een operatiehemd, sexy net-slipje en iets minder sexy trombosekousen heb aangetrokken. De rit op het bed was zoals in films, met van die voorbijvliegende verlichtingsarmaturen. Spuitje erin. Weg.

De eerste gewaarwording was ontzettend nodig moeten plassen. Volgens mij heb ik geprobeerd op te staan om te gaan plassen, maar heeft men mij daarvan weten te weerhouden. "Laufen lassen."

De rest van de dag heb ik wel flarden meegemaakt, maar weinig onthouden. Ik schijn met de arts gesproken te hebben, maar weet daar niets meer van. Gelukkig voor Mieke heb ik een aardige kamergenoot, dus had ze iemand voor een goed gesprek.

zestien een twaalf

Feestje

Vanmorgen een echt wintervakantiegevoel, met een ontbijtje in het hotel en voor het eerst deze winter de noodzaak om stevig te krabben. (De autoruiten, wel te verstaan). Om half tien in het ziekenhuis en daar tot een uur of 2 bezig geweest met onderzoeken, vragenlijsten, gesprekken en wat dies meer zij. Het is een klein ziekenhuis maar om een of andere reden was het vandaag bij hartfilm en bloedafname nogal druk. Ach, we hadden toch geen andere afspraken en in Nijmegen gaat de bloedafname dan misschien sneller maar moet ik 9 weken wachten op de operatie. Dan zit ik liever een uurtje met mijn lief in Gronau.

Ook super: we kregen 2 bonnen waarmee we in het restaurant lekker konden eten. Uiteindelijk was er ook nog even tijd voor een ommetje door de stad en een nieuw vest. Dat wat ik mee had willen nemen hangt nog in Maashees over de keukenstoel.

Aan het eind van de middag kwam ook de chirurg nog even kennismaken. Een zeer prettig en vertrouwenwekkend gesprek. Hij was op grond van de scans en echos tot de conclusie gekomen dat de zenuwen aan de rechterkant mogelijk toch gespaard kunnen worden. En hij achtte de kans op uitzaaiingen klein. Dat is toch hoopvol zo aan de vooravond van de ingreep. Definitief uitsluitsel komt vrijdag. We wachten nog maar even met het plannen van een feestje. 

vijftien een twaalf

Beslismomenten

De dag voor 13-12-11 werd er een container bij ons huisje geplaatst. We hadden bedacht dat alle dozen die al 3 jaar ongeopend in de schuur stonden nu wel ongeopend weg zouden kunnen. Ook onaangeraakt in de schuur stond nog de elpeeverzameling. Ruim 1000 vinyl schijven. Zonde om weg te doen, veel werk om te verkopen. In de jaren dat ik steeds maar niet kon besluiten wat ik er mee ging doen, raakte Renate gelukig geïnteresseerd en vanmorgen kwam ze ze ophalen. Weird dat zo'n al vantevoren geplande actie nu een vluchtige associatie met erfenis verdelen oproept.

Mieke kwam rond 12:30 uit bed zodat we met zijn allen konden lunchen/ontbijten. In de loop van de middag hebben we Tibbe bij Ruud en Guus gebracht en zijn we naar Gronau gereden. Knus hotelletje, schattig gedecoreerde kamer, uitstekend gegeten. Een beetje een galgenmaalgevoel was het wel. Het besef dat "het" nog één keer kan op de manier zoals ik dat gewend ben. De vraag of "het" dan ook nog één keer bewust als laatste keer gedaan moet worden, of dat het mooier is om de spontane versie van eergisteren als laatste herinnering te bewaren. En achteraf dan de conclusie dat ik inderdaad beter voor dat laatste had kunnen kiezen, maar als ik dat gedaan had, ik niet had geweten of dat nou het beste was geweest. Jaja, zo sta je voor heel wat beslismomenten waar je je vooraf geen voorstelling van kunt maken.

Vannacht (ik weet niet of het voor of na middernacht was, dus ik schrijf het maar even bij vandaag) een rusteloze slaap, Er kwamen mensen voorbij waar ik 20 jaar geleden mee heb samengewerkt. Er kwam muziek voorbij die ik helemaal niet mooi vind. En ik lag maar te proberen een haiku te formuleren. Uiteindelijk toch in- en doorgeslapen.

Die Haiku werd zoiets als:

De laatste golven
nadat ze waren gedroogd
welden de tranen

Misschien droom ik nog wel eens van de nobelprijs vr de literatuur.

veertien een twaalf

Voorpret

De titel had ik al meteen in mijn hoofd toen ik de foto zag. Maar het bijbehorende gevoel wil maar niet komen. Vandaag de koffer maar vast ingepakt. We zouden de 27e voor 3 weken naar Thailand vertrekken. Voor dat ene weekje Duitsland neem ik meer kleren mee dan ik anders voor die 3 weken zou hebben meegenomen. Iedere dag een schone onderbroek en een schoon shirt, dat hoort zo in een Duits ziekenhuis. Flodderlangebroeken, en selbstverständlich de beide pyjama's. Netbook, kabels, muis, headset, Murakami, Kopland, Vasalis. Deutschland here I come!
Telefoon, die ook, maar die kan ik niet gebruiken. Gesprekken met de buitenwereld gaan via skype en msn. Toch een beetje vakantiegevoel dus.

Leuke verrassing vandaag: Joop en Anna kwamen even een knuffel geven. Namens de positieners (degenen waarmee we afgelopen jaar een fotoproject hebben gedaan) kreeg ik het boek Beeld & Woord, met 365 foto's van Joop en evenzovele gedichten van (of soms uitgezocht door) Anna. Dat allemaal dan weer als dank voor het fotoboek dat ik zelf van het positien-project heb samengesteld. Daarmee heb ik weer een hoop blader- en kijkplezier erbij.

Nou mensen, van mij mag het volgende week maandag zijn. De voorpret om het gehad te hebben is vele malen aantrekkelijker dan het vooruitzicht dat ik de komende week eerst nog door moet. Wil er misschien iemand ruilen?

dertien een twaalf

Gestructureerd knippen

Goh, het is alweer de 13e. Precies een maand geleden hoorde ik "het" en begon ik aan dit blog. Iedere 13e doen we een foto voor de laurierhaag. Die traditie hebben we ook een maand geleden ingezet en het plan is om die nog jaren vol te houden.

De maand is omgevlogen en enerzijds heb ik het idee dat we ontzettend veel gedaan hebben, terwijl ik aan de andere kant het gevoel heb dat ik geen reet heb uitgevoerd. Het is allebei waar. We hebben ons flink verdiept in behandelopties en de nodige energie gestoken in het bepalen van de plek die ons het meeste vertrouwen geeft. Voor het overige is er niet zo veel uit mijn handen gekomen. De hoogst noodzakelijke klussen, de 1e twee nummers van PayRoll Magazine van dit jaar, zijn nog net gelukt. Althans, nummer 2 is zo goed als af. Dat komt nog net goed voor ik naar Gronau vertrek.

Gronau ... ik ontkom er nu ook 's nachts niet meer aan. Er wordt al flink geknipt en gepulkt in mijn buik, maar er zit nog weinig lijn in. Dat kan natuurlijk ook niet anders, want ik droom pas mijn eerste prostaatoperatie. De chirurg heeft er al 2000 achter de rug, dus ik ga er maar vanuit dat hij wat gestructureerder knipt dan ik vannacht deed. Maar het begint nu toch allemaal wel spannender te worden.

twaalf elf twaalf

Je kunt al goed merken dat


Lekker langzaam wakker worden - koffie krijgen van mijn lief - krantje lezen op de telefoon - bewust plassen (lukt) en poepen (lukt niet) - 2e kopje koffie meenemen naar de slaapkamer, ook voor mijn lief - collega Cas aan de telefoon - even snel twee webpagina's voor de zaak maken - sinaasappels uitpersen - douchen - ontbijten met verse broodjes die mijn lief gehaald heeft - 2e poging bewust poepen (lukt nu wel) - basislayout februarinummer PayRoll Magazine opzetten - arbeidsrechtartikel lezen, redigeren (me realiseren dat het nog maar 5 dagen tot de operatie is) en nog verder onbewerkt in het blad plaatsen - Guido aan de telefoon - koffie - idem pensioenartikel - tweespraak van vandaag bekijken - socialezekerheidsartikel onder handen nemen en intussen denken over tweespraken en hoe raar het moet zijn om met een katheter in je lijf te lopen - 3 tweespraakoplossingen opsturen - lunch met lief - siësta - socialezekerheidsartikel verder verwerken - eindklassement tweespraak beluisteren (weer geen bordje) - nu het loonbelastingartikel - koffie - ook zo'n zin in een frietje? Jaaa! - met Tibbe lopen ("je kunt al goed merken dat de dagen lengen") - naar Vierlingsbeek - 2 kleine frietjes met, 2 frikadel speciaal, 1 bamiblok en 2 cola light - terug naar huis - mango schoonmaken, snijden, door de yoghurt roeren, half sinaasappeltje erin persen, beetje honing erop - toetje eten - loonbelastingartikel verder afwerken - blog schrijven. Getver... vannacht alleen slapen.

elf een twaalf

Opties en tegenopzies

"Soms is alles eeuwig" van Leo Vroman is uit. Maar verjaardag en de recente koopzondag hebben gezorgd voor voldoende lees-opties. Het is nu een kwestie van beslissen waar ik meteen aan begin en wat ik meeneem naar Gronau. Ik denk dat ik het hele stapeltje maar in mijn tas gooi.

Vallen boeken onder de aantrekkelijke opties, er bestaan ook minder leuke varianten. De biopsie was er zo eentje en ik bespeur bij mezelf nog wel meer tegenopzies. Zoals het dan gaat in de menselijke geest, zijn dat niet per definitie de "riskantste" gebeurtenissen die eraan zitten te komen. De feitelijke operatie en de narcose jagen me niet zo'n schrik aan. Veel meer zie ik op tegen iets betrekkelijk onschuldigs als het lopen met een katheter en het eruit halen daarvan. En tegen pijntjes bij plassen en dat soort onvermijdelijke ongemakken. Waarschijnlijk maken mensen zich het meest zorgen over bevatbare problemen en is de operatie gewoon te groot.

Gelukkig is het niet zo dat het mijn dag beheerst. En mijn nacht al helemaal niet. Ik slaap steeds als een roos. En om straks gezeik te voorkomen, of gedruppel, ben ik vanmorgen weer op zindelijkheidstraining geweest. Ik weet nu niet alleen hoe ik moet plassen en poepen, maar ook hoe ik op de veiligste manier kan hoesten en niezen. Voor neuspeuteren en oorsmeer verwijderen blijken geen aparte voorzorgsmaatregelen te hoeven worden getroffen. Daarmee ben ik dus optimaal getraind voor alle lichaamsopeningen. Dat is alvast een tegenopzie minder.

tien een twaalf

Als het waar is

Naar Eindhoven geweest en een paar uurtjes op kantoor gewerkt. Mieke is met vriendin Hannie in Venray aan het eten (weinig) en kletsen (veel). Ik heb een gemakzuchtige AH-lasagne naar binnen geschoven en maak er een al even gemakzuchtige blog van met nog zo'n mooi gedicht van Vroman. Ik moet me gewoon bedwingen om de bundel niet razendsnel helemaal uit te lezen.


Als het echt werkelijk waar is
dat de overgeschoten geest
nog veertig dagen hier en daar is
waar die altijd graag was geweest

dan zal ik je als een trui omkleden
zo warm en zo goed van pas
als die waar ik lang geleden
eerlijk gezegd jaloers op was.

Dus wil ik het volgende afspreken.
Zeg maar de derde vrijdagnacht
zal iets je treurslaap onderbreken:
een vers dat je plotseling bedacht.

Dan sta je op, schrijft haastig neer
wat bijna al weer wil verdwijnen,
doet die lamp aan, deze keer
schijnt hij extra hard te schijnen

en je herkent het handschrift weer:
het mijne

negen een twaalf

24/7

Best raar om de hoofdrolspeler te zijn. Ik stel me daar altijd een bijbehorend gevoel bij voor. Een permanente staat van het bewust zijn dat het allemaal om jou draait. Dat plaatje is natuurlijk gevormd door het beeld dat we van de zelfbenoemde hoofdpersonen in de wereld hebben. Obama is 24/7 president, Rutte is 24/7 premier, Pauw en Witteman praten 24/7 over zichzelf en Bleker lukt het 24/7 net niet om niks doms te zeggen. Volgens dat beeld, dat ik nu met dit blog zelf in leven houd, moet ik 24/7 met mijn ziekte bezig zijn. Het roept associaties op met hoe ik als kind aan keek tegen het leven tijdens de oorlog. De geschiedenislessen gaven de indruk dat grofweg 1 kwart van de geschiedenis zich had afgespeeld vóór 1940 en de rest erna. En pas veel later ben ik gaan beseffen dat er niet permanent op iedere straathoek 5 jaar lang geschoten is. Vroeg ik hoe het leven nu echt was, dan kreeg ik verhalen over schuilkelders, verduisterde steden en honger. Nooit over een angst die weliswaar altijd op de achtergrond aanwezig was, maar zeker niet 24/7 je leven beheerste. En nooit dat het dagelijkse leven zo goed en zo kwaad als het ging toch door ging, of over de warmte die je ondanks alles bij elkaar vond.

Nouja, lang verhaal om te vertellen dat de gedachte dat het leven wel eens sneller voorbij kan zijn dan ik tot 13-12-11 voor reëel hield, er op de achtergond wel degelijk 24/7 is, maar zich niet al die tijd manifesteert. Soms komt ie onverbiddelijk, en dan voel ik me soms ook wel even de hoofdrolspeler. Maar de meeste tijd gaat het dagelijkse leven zo goed en zo kwaad als het kan gewoon verder en genieten we meer dan ooit van de warmte die we bij elkaar vinden.

acht een twaalf

Canto, Finkers, Kopland en Murakami

Zowel de middag als de avond stonden vandaag voor een aanzienlijk deel in het teken van kanker en overlijden. We hebben er echt van genoten. Ja, dat klinkt natuurlijk wel een beetje raar, maar toch is het zo.

Vanmiddag in Lux de werkelijk geweldige documentaire "Over Canto" gezien. Deze gaat over mensen van wie het leven door Canto Ostinato een wending heeft genomen. Bevalling, scheiding, ziekte en dood, jeugdtrauma's en een verkeersrotonde hebben gemeen dat ze ooit door Canto Ostinato beïnvloed zijn. Wie de muziek hoort haakt af of is verkocht. Voor mij goldt het tweede en toevallig ben ik vorig jaar weer eens naar een uitvoering gegaan. Over Canto is prachtig gefilmd en gemonteerd. De hoofdpersonen zijn (op Halina Reijn na) geen acteurs, maar zijn zo in beeld gebracht dat het vaak lijkt of je naar een film zit te kijken.

(Ken je Canto Ostinato niet, lees er dan hier meer over en beluister fragmenten. Waarschuwing: de kans is groot dat je de komende uren aan het luisteren bent en verslaving is onvermijdelijk.) 

Vanavond maar eens wat luchtigers bekeken: "Na de pauze" van Herman Finkers. Oja, da's waar ook, realiseerde ik me al snel, die had ook iets van kanker ofzo. Klopt. Dat had ie en dat heeft ie nog steeds. Daarom heeft hij ook een pauze van 7 jaar ingelast en in dit programma windt hij geen doekjes om zijn ziekte. Best mooi dat hij er zo mee omgaat, en best handig dat ik nou gerechtigd ben om er ongegeneerd om te lachen, waar mensen normaal gesproken toch een beetje besmuikt om zich heen kijken of er wel gelachen mag worden. Nee, me generen had ik 's middags in Nijmegen al gedaan. Het bleek koopzondag en ik heb me in de boekhandel laten verleiden tot de aanschaf van de verzamelde gedichten van Rutger Kopland en boek 3 van de trilogie iq84 van Haruki Murakami. Met een boodschappentasje door de stad lopen op koopzondag... hoe diep kun je zinken...

zeven een twaalf

Zijstapje

Vandaag een anders-dan-anders-tekst. Ik heb het verloop van het contact met de urologe maar eens beschreven in een brief, waarvan ik nog niet weet of ik die ooit ga versturen. Ik wilde in ieder geval de verschillende feiten niet kwijtraken. Mijn plan was niet om deze tekst als blog-bijdrage te plaatsen, maar omdat ie toch mooi aangeeft waar ik me vandaag mee bezig heb gehouden, doe ik dat toch maar. Een persoonlijke win-win-situatie. Kan ik de rest van de avond lekker bankhangen.

Beste urologe,

Eind november 2011 wandelde ik voor het eerst uw spreekkamer binnen. Ik had al een tijdje wat vage klachten in het gebied waarin u zich gespecialiseerd heeft. De huisarts dacht aan een sluimerende ontsteking, maar nadat deze niet was overgegaan met antibiotica en de PSA-waarde in mijn bloed met een licht verhoogde waarde aangaf dat er toch iets in mijn prostaat aan het gebeuren was, mocht ik binnentreden in de wereld waarvan ik dacht dat die aan oude mannen was voorbehouden. U maakte een vriendelijke en kordate indruk, wees me er met humoristische ondertoon op dat ik me er waarschijnlijk weinig charmant onder zou voelen, maar dat ik toch echt even met de broek omlaag voorover op de onderzoekstafel moest leunen zodat u met een vinger achterlangs naar binnen kon om het geval te onderzoeken. Ik had geen sympomen die wezen op kanker en ook uw korte onderzoek gaf daar geen aanwijzingen voor. Om dat niettemin uit te sluiten maakten we een afspraak voor een biopsie.

Op 6 december mocht ik me aan die biopsie overgeven. Het zal mijn hobby niet worden, maar viel al met al eigenlijk best mee. Er werd bij het wegnemen van het weefsel een bloedvat geraakt. Dat is uiteraard niet te vermijden als je in zo'n duister gebied werkt. Naar huis met een flinke tampon in mijn achterste, dat was alweer een geheel nieuwe ervaring.

De 13e schoof ik weer aan. Ik was er van overtuigd dat ik zou horen hoe u nou verder zou kijken naar de oorzaak van de nog altijd vage klachten. Prostaatkanker op je 55e, dat kon toch zeker niet? Omdat die mogelijkheid natuurlijk niet 100% was uitgesloten, anders was die biopsie niet nodig geweest, had ik toch maar aan Mieke gevraagd of ze meekwam. Dat bleek niet onverstandig. Misschien is het een goede tip om patienten voortaan aan te bevelen iemand mee te nemen als kanker de diagnose kan zijn. "Het is niet goed, meneer La Poutré," viel u met de deur in huis. Waarna u toelichtte dat er kankercellen gevonden waren van een agressieve soort, iets uitlegde over de gleason score (8, was ie in mijn geval) en voorstelde om een afspraak voor een MRI- en een botscan te maken om mogelijke uitzaaiingen op te sporen. Hoewel ik best besefte dat het nog wel de nodige onderzoeken zou vergen voordat er een definitief oordeel over de aard van de kanker en de prognoses zou zijn, was het voor mij de eerste keer dat ik geconfronteerd werd met het feit dat ik wel eens op niet al te lange termijn dood zou kunnen gaan. Kanker wordt tegenwoordig best vaak genezen, maar de associatie met overlijden zit er nog altijd aan vast. En terwijl ik dat allemaal door me heen liet gaan, stond u op omdat het gesprek ten einde was. En terwijl we de afspraken voor de scans stonden te maken, raadde u ons nog even aan om niet meteen van alles te gaan lezen, omdat er zo veel variaties bestaan dat het beter is te wachten totdat je meer weet over de vorm van de kanker.

Bij het maken van de afspraken stond ik nog te proberen om donderdag de 15e vrij te houden. Ik heb namelijk een eigen bedrijf, en zou voor het eerst in 20 jaar het belangrijkste seminar dat ik organiseer moeten missen. Als werknemer is ziekmelden nu eenmaal wat vanzelfsprekender dan als ondernemer. Uw assistente keek wat verbaasd naar mijn afwegingen. "Het gaat nu wel even om u," zei ze. En natuurlijk had ze daar helemaal gelijk in en kon ik dankbaar instemmen met het plekje dat ze via een speciaal telefoontje nog op die 15e wist te regelen bij de MRI. Met de botscan op de 16e zat de vaart er in ieder geval stevig in.

En dan stap je de auto in en onderweg naar huis begint eigenlijk pas de strekking door te dringen van de boodschap die je gehoord hebt. Oei, ik begin als een voetballer in de 2e persoon over mezelf te praten. Even terugschakelen. Ging ik, hoe naief misschien dan ook, vandaag naar u toe in de overtuiging dat het wel goed zat, onderweg naar huis kantelde het beeld 180 graden en in de loop van de middag wist ik niet beter of mijn tijd zat er bijna op. Beide gedachtes zijn ireëel, maar ik geef ze maar even door. Als ik intussen iets geleerd heb dat ik in feite allang wist, is het dat gedachtes niet per definitie door realisme aangestuurd worden.

Geen paniek zaaien, denk je dan bij thuiskomst. Niet meteen iedereen gaan bellen. Niet dat dat überhaupt zou lukken. Je schiet vol, je loopt leeg, en dat belt niet lekker. Oeps, sorry, nou doe ik het weer. Maar mijn kinderen dan? Die moeten toch niet achteraf merken dat ik al een tijdje wist dat ik kanker had. En de medewerkster op kantoor moet weten dat ik vandaag niet kom, en de rest van de week ook niet. En mijn compagnon moet iets regelen voor het seminar waar ik niet bij kan zijn. En mijn broers natuurlijk. Zo goed en zo kwaad als het kan stel ik ze allemaal op de hoogte.

Op 22 december zat ik weer met Mieke bij u aan tafel. Wederom was het scenario dat in mijn hoofd zat niet het juiste. Gelukkig maar, want ik had me bij wijze van spreken al verzoend met de gedachte dat er overal uitzaaiingen zouden zitten. Gelukkig bleken botscan en MRI die niet te laten zien. Zo landde ik na ruim een week weer enigszins op aarde. De onzekerheid bleef, maar ik besefte wel dat de enige zekerheid die ik had kunnen krijgen er een zou zijn die ik niet graag had willen horen.
Uw plan was om nu met Nijmegen te gaan overleggen over een plan van aanpak en dan begin januari weer af te spreken. De feestdagen vielen voor mij niet zo gunstig. Mieke vroeg of we dan tussentijds niet even telefonisch contact konden hebben om te vernemen wat het overleg had opgeleverd. We spraken af dat u de 27e even zou bellen. De volgende ochtend belde uw assistente om de belafspraak te wijzigen in een bezoek.

Hoewel ik uw wat formele opstelling, zeker bij de eerste bezoeken en bij "de boodschap", wel kon waarderen, begon ik toch het idee te krijgen dat ik nog maar weinig wist over wat me mankeerde. Wellicht staat u open voor alle mogelijke vragen, maar omdat ik me braaf had gehouden aan het advies om nog niet al te veel te gaan googlen, wist ik niet zo veel te vragen. Bovendien stond u na de mededelingen die u had overgebracht altijd op, daarmee aangevend dat het gesprek wat u betreft ten einde was. Mijn honger naar snel veel informatie en zo mogelijk een behandelplan en prognose lijkt me niet uniek in een dergelijke situatie, maar u leek zich daar niet van bewust. "Alle kankerpatiënten willen graag zo snel mogelijk geholpen worden," zei u. Ja, dat klopt. Het klinkt bijna als een verwijt. Ik heb een tumor in mijn lijf. U heeft gezegd dat het een agressieve is. Ik wil hem zo snel mogelijk kwijt. Ik heb haast. Dat is toch niet zo gek?

We zijn thuis op zoek gegaan. Informatie vergaren. Het koren van het kaf scheiden. We zijn weliswaar geen deskundigen op het gebied van prostaatkanker (en dat hadden we graag zo willen houden), maar zoeken en informatie beoordelen op kwaliteit, dat kunnen we wel. Ik doe het dagelijks. U had gelijk. Tik een zoekterm in en je vindt honderden pagina's, vol ervaringen van mensen die net iets anders hadden dan ik. Maar ook informatieve pagina's van ziekenhuizen, van het KWF en van andere serieuze instellingen. We spraken mensen die prostaatkanker achter de rug hebben. We spraken met een bevriende internist, niet voor een medisch advies, maar om te praten over de keuzes die hij zou maken op basis van de informatie die we inmiddels verzameld hadden.

Toen we de 27e weer naar u toe kwamen hadden we in ieder geval een aantal concrete vragen die we wilden bespreken. En hadden we inmiddels besloten om ook in het Prostatazentrum in Gronau ons licht op te gaan steken. In tegenstelling tot de eerdere gesprekken nam u vandaag ruim de tijd om uitgebreid uit te leggen wat de plannen waren. Eerst vroeg u of we zelf nog op zoek waren geweest naar informatie. Dat waren we, weet u inmiddels. Ik noemde naast het "in het wilde weg" zoeken ook mijn gesprek met de internist. Uw onmiddellijke reactie: "die weet niets van prostaatkanker."
Het behandelplan dat u voorstelde kwam er op neer dat de verwijderoperatie zou worden ingezet, dat tijdens de operatie lymfeklieren zouden worden verwijderd en dat als deze op het eerste gezicht verdacht leken, zij middels een vriescoupe direct zouden worden onderzocht. Bij gebleken uitzaaiingen zou de prostaat dan niet worden verwijderd.
Ik vroeg u hoe u aankeek tegen de Da Vinci robot. "Dat is alleen een hulpmiddeltje voor de chirurg om zijn rug te ontzien," was uw weinig ruimte voor nuance overlatende antwoord. Ik vertelde dat we in Gronau ons licht gingen opsteken. "Die zijn er alleen op uit om de prostaat er uit te wippen en kunnen met hun machine geen lymfeklieren verwijderen." Mieke vroeg naar de wachttijd in Nijmegen. Dat wist u niet. Maar u heeft toch wel enig idee, leek ons? Nou, een week of 6. En is dat niet lang wachten met een agressieve tumor? Nee, dat vond u niet, want "agressiviteit van een tumor heeft niets met de groeisnelheid te maken".

Jammer eigenlijk. Ik wilde graag de plannen van Nijmegen en Gronau op hun merites beoordelen. Ik had graag van de specialist willen horen wat het voordeel zou zijn van het laten zitten van de prostaat. Ik kan me dat namelijk niet zo goed voorstellen, maar sta natuurlijk best open voor het behoud van dat orgaan, dat toch een belangrijke rol speelt bij een aantal aangename aspecten van het leven. Ik had verwacht dat een professional de verschillende mogelijkheden op genuanceerde wijze op een rijtje zou zetten. Of u er nou zelf van overtuigd bent of niet, ik mag aannemen dat u weet dat er veel goede ervaringen met de Da Vinci te vinden zijn. Niet alleen goede ervaringen met de ruggen van de chirurgen. Uw opmerkingen over Gronau stonden bol van de broodnijd. Pardon? Werken de Nederlandse specialisten en ziekenhuizen gratis? En de agressiviteit van de tumor staat los van de groeisnelheid? Okee, het heeft vooral te maken met de mate van afwijking, maar los staan van de snelheid? Sorry hoor, maar dat is gewoon onjuist. Dat zijn geen fabeltjes op forums, maar is concrete informatie op serieuze informatiesites. Buiten dat, ook een langzaam groeiende tumor zal op enig moment uitzaaien of door het kapsel groeien. De kans daarop is in 2 maanden groter dan in 2 weken. Om dat te concluderen is geen medische achtergrond nodig.

Hoe prettig was het geweest als u gezegd had waarom of u voor bepaalde behandelingen kiest in plaats van met een oneliner een andere methode af te serveren. Ik heb kanker en misschien ga ik dood. Nouja, ik ga sowieso dood, maar misschien toch wat eerder dan ik dacht. Ik verzamel informatie, ik hoor ervaringen, ik krijg gevraagde en ongevraagde adviezen, ik vorm een beeld en ik probeer dat aan u voor te leggen. U kapt het af. Niet met argumenten maar met dooddoeners. Sorry, ik kan even geen betere term bedenken.

Afgelopen woensdag was ik in Gronau, mocht me weer charmant voelen bij een rectaal toucher, sprak de scan-rapporten door en heb nadrukkelijk gevraagd of ze de lymfeklieren wegnamen en onderzochten. Voor het geval u dat nog eens gevraagd wordt: dat doen ze. Dat is ook daar de standaardprocedure. Laten zitten van de prostaat doen ze daar niet. Misschien omdat het hun werk is, maar vooral ook omdat ze dat onverstandig vinden. Een agressieve tumor laat je niet zitten. Misschien heeft Nijmegen een zeer verantwoorde reden om dat wel te doen, maar die wacht ik niet meer af. Volgende week al ga ik onder het mes, of beter gezegd, onder de robot. Als het voor mijzelf niet uitmaakt is het toch een prettige gedachte om bijgedragen te hebben aan het ontzien van de rug van de chirurg.

Ik ben niet van het type klager. Ik vraag bijvoorbeeld geen geld terug bij vertraging op het spoor. Ik doe in mijn werk mijn best om alles zo goed mogelijk te doen, en ben er op het naieve af van overtuigd dat anderen dat ook doen. Als er dan iets anders loopt dan ik graag had gezien, ga ik niet meteen steigeren. Ook nu niet. Ik ben er namelijk ook 100% van overtuigd dat u ervan overtuigd bent dat u de juiste keuzes maakt en de juiste behandeling voorstelt. Maar ik wilde u graag inzicht geven in hoe het proces zich in mijn beleving af heeft gespeeld. Patienten kiezen meer op communicatieve aspecten dan op vaktechnische. Dat is bekend, en ook logisch. De medische aspecten kan je, ehh, kan ik nou eenmaal niet volledig doorgronden. Ik denk dat ik een doorwrochte keuze heb gemaakt. Ik durf de stelling aan dat Mieke en ik ons zeer uitgebreid hebben weten te informeren. Het is jammer dat u daarover niet open en genuanceerd wilde overleggen, of althans de indruk gaf dat u dat niet wilde. Nijmegen was dan in ieder geval een op argumenten beoordeelde optie geweest.

Met vriendelijke groet,

Frans la Poutré

zes een twaalf

Stool 2.0

Meestal is Mieke eerder met haar foto dan ik met mijn tekst. Ik wil toch een beetje het merendeel van de dag bestrijken en zij hoeft maar één moment vast te leggen. Die fotografen hebben het toch maar lekker makkelijk. Ik moet nu noodgedwongen mijn verhaaltje toepraten naar de telefoontjes die ik vandaag kreeg. Die waren allemaal zakelijk. Want als je werknemer bent kan je besluiten om jezelf ziek te melden en dan ben je er gewoon niet, maar als je eigen baasje bent maakt je werk gewoon deel uit van je leven en is dat niet zo gescheiden van je privé.

Eigenlijk had ik vandaag willen schrijven over het plotselinge besef dat vanmorgen in bed op kwam zetten: volgende week zondag zou ik wel eens mijn laatste erectie kunnen hebben. Tja, ik heb niet het gevoel dat ik geobsedeerd ben door dat soort dingen, maar ik geef toch maar even door wat er door mijn hoofd schoot. En het maakt natuurlijk wel degelijk deel uit van de realiteit. Okee, maandag kan ook nog maar dan lig ik al in het ziekenhuis en daar... nouja, laat maar, jullie snappen wel wat ik bedoel.

We hebben vervolgens de mogelijkheden besproken om er dan zondag speciale aandacht aan te besteden, wellicht door er iets ceremonieels van te maken, en zijn tot de verstandige conclusie gekomen dat niet te doen. Lezers van dit blog die wellicht enige hoop op sensatie hadden moet ik dus teleurstellen: er komt geen verslag.

Minder mediageniek is dat andere stukje functionaliteit dat in het hele proces van belang is: de bekkenbodemspier. Vandaag heb ik alvast een bekkenbodemspecialist bezocht en geleerd hoe ik bewust moet poepen en piesen. Zo levert het binnentreden in de wereld der oude mannen toch ook weer een verrijking van kennis en vaardigheden op. Toiletbezoek zal nooit meer een tussendoortje zijn, maar een ware belevenis worden. Knijpen en persen zijn verleden tijd. Zitten, tijd nemen en laten gaan, dat is stool 2.0.

Maar goed, dat was allemaal terzijde. De foto bepaalt het onderwerp. Best veel telefoontjes gehad vandaag.

P.s. Net in mijn mailbox een bericht: [SPAM]Your erection will become huge. Zou dat van een waarzegger komen?

vijf een twaalf

Nägel mit Köpfe

Neenee, ik lig hier gewoon te slapen in mijn eigen bed. Na een doorwaakte nacht, en een ontbijt bestaande uit 1 bakje yoghurt, naar de kliniek gereden. Wat een contrast met Boxmeer. Alle tijd voor een uitgebreide voorlichting, precies aangeven wat de plannen zijn, de beweringen van de uroloog over de Da Vinci ("alleen om de rug van de chirurg te ontzien" en "kan geen lymfeklieren verwijderen") blijken gewoon onwaar.

Nageln mit Köpfe geslagen dus. De 16e opname, de 17e operatie, de 23e weer thuis. Mieke heeft al een hotelkamer geboekt in Gronau. Laat het maar gaan gebeuren.

Ik had een dag eerder geopereerd kunnen worden, maar dan moesten er vandaag allerlei onderzoeken gedaan worden. Gezien de staat van beroerdheid waarin ik verkeerde heb ik dat maar niet gedaan. Het voorgenomen bezoek aan Renate heb ik ook afgezegd. God, wat baalde ik daarvan, maar het ging echt niet. Thuis meteen mijn bed weer in en een paar uur slaap ingehaald. Net de eerste crackers naar binnen gewerkt. Zo te voelen gaan die straks de geëigende uitgang gebruiken.

vier een twaalf

Bibberen in bed

Oei, strenge foto zeg. Op afstand geknipt door Mieke, terwijl ik vandaag op kantoor was en het januarinummer van PayRoll Magazine in elkaar zat te draaien. Lekker om zo toch bezig te blijven met de zaak.

Woensdag is de gezamenlijke lunchdag. Of daar nou iets tussen zat wat niet goed meer was, of dat er iets anders aan de hand was, onderweg van Eindhoven naar Gronau, waar we een kamer hadden geboekt omdat we morgen al om 8:45 een afspraak hebben, werd ik steeds zieker. Zo viel ons plan om gezellig samen te gaan eten in het water, en lag ik de hele avond en nacht afwisselend te bibberen in bed, en met een emmer voor mijn gezicht. Raar idee om een levensbedreigende ziekte te hebben waar je niets van voelt, terwijl je je hondsberoerd voelt van een stukje bedorven eten. Dat kon er nou net nog wel even bij.

drie een twaalf

En zo is het op kortere schaal met mij

Gisteren ook nog even bij Athenaeum naar binnen geglipt om de boekenbon die ik van Arnoud had gekregen te verzilveren. Het werd een dichtbundel van Leo Vroman, Soms is alles eeuwig. Hij stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, en toevallig had Trouw een alleraardigst interview met hem. Vanmorgen de eerste twee gedichten gelezen.
Het hondje draait vier maal om haar as
voor te gaan slapen op haar kussen
doordat het onkruid en het gras
destijds nog niet plat genoeg was.
Maar ach dat is allemaal intussen
nu al miljoenen jaren voorbij.
En zo is het op kortere schaal met mij.
Prachtig. Het gaat nog even verder, maar als je dat lezen wil kijk je tzt het boek maar eens bij mij in (of je schaft het zelf aan).

We zijn er overigens nu wel uit. Als we in Gronau spijkers met koppen kunnen slaan en ik daar snel geopereerd kan worden, is dat wat gaat gebeuren. Wellicht wachten we de afspraak in Nijmegen al niet meer af. Dat is toch weer 4 dagen wachten en als de keuze toch al duidelijk is, is dat zonde van de tijd. Een praktisch obstakel was nog dat onze verzekeraar geen contract had met Gronau, maar dat is inmiddels wel het geval. Dus met een beetje mazzel kunnen we komende donderdag al plannen. Ik moet er niet aan denken, en tegelijkertijd kan ik niet wachten tot het zover is.

twee een twaalf

Het goede leven

Oja, da's waar ook. Allemaal geweldige mensen over de vloer gehad de afgelopen dagen. Verjaardag, nieuwjaarsdag, veel gepraat over van alles en nog wat, en natuurlijk ook over kanker. Ik zou haast vergeten dat het over mezelf ging. Nou, dat besef kwam vanmorgen weer even luid en duidelijk binnen, in de vorm van een stevige dip toen we onderweg waren om Mieke's moeder een nieuwjaarsbezoekje te brengen. Dat besef kan me ineens aardig lam leggen.

Toen we later naar Amsterdam reden was het allemaal weer aardig gezakt. Met Jos en Peter hebben we het nuttige met het aangename verenigd en onder het genot van een heerlijke maaltijd zitten praten. Peter had zich speciaal verdiept in "mijn geval" door er met de specialisten in het Slotervaartziekenhuis, waar hij werkt, over te praten. Onze vraagtekens bij de wachttijd in Nijmegen en bij de optie om de prostaat te laten zitten als de lymfeklieren zijn aangetast bleken te worden gedeeld. Hoe sneller de tumor verwijderd wordt, hoe beter het is, was de boodschap. En het eventueel laten zitten van de prostaat, daar begreep niemand de gedachte achter.

Jos en Peter zijn mannen van het goede leven, waar een lekker wijntje onder het eten bij hoort. We waren eerst van plan geweest om 's avonds terug te rijden, maar ik had gisteren toch een hotelkamer geboekt. Toen we om een uur of 11 uitgegeten en -gepraat waren, waren we erg blij met die spontane actie. Voor het slapen gaan moest ik natuurlijk wel even een foto vanaf het balkonnetje van de hotelkamer maken. Foto's in het donker mislukken vaak, maar ik móet het altijd weer proberen.

een een twaalf

Tzolkin

De eerste dag van wat een ongewoon jaar zal gaan worden. Zal je net zien dat de kanker nog netjes geïsoleerd zit en niet is uitgezaaid, dat ik er met een operatie goed vanaf kom, dat zo rond de zomer alle behandelingen zijn afgerond en de bijwerkingen zijn verdwenen, en dan blijken degenen die de Maya-kalender op de meest fatalistische wijze uitleggen gelijk te krijgen. Zitten we ons met zijn allen druk te maken om mij, en dan blijken we met zijn allen te gaan. Heel gezellig, dat dan weer wel.

Wat natuurlijk ook kan is dat de Maya die de kalender opgesteld heeft een verre voorouder van mij was. Tzolkin is misschien wel Mayaans voor Poutré. En mogelijk heeft hij mijn ziekte zien aankomen en bedacht dat 2012 een cruciaal jaar zou worden. Goed gezien. (Ik zag tijdens mijn bronnenonderzoek en passent dat volgens het Maya-geloof de wereld pas bij het eind van de huidige pictun-cyclus, op 12 oktober 4772 vernietigd en opnieuw gecreëerd wordt. Ter geruststelling geef ik het maar even door.)

Nou, zo verloopt zo'n nieuwjaarsdag dus, vol filosofietjes, met een goed gesprek over de communicatieve (on)vaardigheden van de medische stand met Paul, die er een dagtaak aan heeft om die te verbeteren, met een heerlijke maaltijd bereid uit wat er toevallig nog in de koelkast stond, en met korte dutjes om een onrustige nacht te compenseren. Morgen naar Amsterdam voor een goed gesprek met zakenpartner Jos en vooral met diens partner Peter, die medisch specialist is en wel eens even als sparring partner wil dienen om te helpen met het bepalen van de juiste keuze. Misschien komt de bijdrage van morgen dus een dagje later.