Verblijfsvergunning
Ik beschouw mezelf als niet zo heel erg ijdel. Een zelfportretje knippen is wel zo ongeveer de meest extravagante vorm van zelfverheerlijking waar je me op kunt betrappen. Maar toen ik net naar de beelden van de MRI-scan zat te kijken kon ik toch het gevoel van "dat heb je goed gedaan jongen" niet onderdrukken. Machtig mooi man, zo'n entrecotetje met een precies goed vetrandje.
Als je nu tevergeefs op de foto zit te kijken naar die T-bonesteak van mij, dan klopt dat. Ik vond het iets te ver gaan om mijn innerlijk hier ten toon te stellen. Ik zit op de foto dus keurig online informatie te lezen. De resultaten van de MRI kreeg ik vandaag mee. Hoewel we een prima gesprek hadden, waarin de behandelplannen goed uiteengezet werden, wil ik toch graag weten hoe de prostaatkankerspecialisten in Gronau er tegenaan kijken. Op 5 januari gaan we daarheen, op 9 januari spreken we dan de uroloog-oncoloog van het Radboudziekenhuis en daarna mogen we de knoop doorhakken.
Waar het in beide gevallen op uitdraait is dat mijn prostaat bedankt wordt voor geleverde genoegens en na ruim 55 jaar geen langere verblijfsvergunning in mijn lijf meer krijgt. In de "Radboudoptie" vindt de uitzetting in een moeite plaats met het verwijderen van de lymfeklieren. Bovendien kan staande de operatie besloten worden de prostaat toch te laten zitten. Dat gebeurt helaas alleen in het geval dat er uitzaaiingen zijn gevonden. Dan kan je er maar beter nog zo lang mogelijk plezier van hebben. Een merkwaardig gevoel dat je dus blij moet zijn als het ding eruit moet. Zo'n soort gevoel moet staatssecretaris Bleker gevoeld hebben toen het over Mauro ging.
Morgen word ik ontvoerd door Mieke. Zelfs de buurvrouw bleek te weten waarheen en verklapte dat ook bijna, maar dat kon nog net worden voorkomen. Voor mij is dat nu dus nog een extra onzekerheid, maar wel een die veruit te verkiezen is boven die andere. Ik ben benieuwd. We gaan er twee mooie dagen van maken.
