Vannacht helemaal in en op en onder en langs en tegen en over en links van en rechts van en om Mieke heen geslingerd gelegen. Moeten we dit gaan missen? Nee toch zeker. Dat kan de bedoeling toch niet zijn? Niet de mijne in ieder geval.
Vanmorgen is Coen weer vertrokken om de kerstdagen met zijn lief door te brengen. Ik gun ze dezelfde onvoorwaardelijke liefde die ik elke dag weer ervaar. Wat geweldig dat je al zo'n beetje geconcludeerd hebt dat je niet voor zoiets in de wieg gelegd bent en dat er dan iemand je leven binnen komt wandelen die datzelfde dacht en dat je je daar vervolgens zo helemaal aan kunt overgeven en in kunt onderdompelen. Zonder afspraken of beloftes of contracten gewoon weten dat dit het is. Dat maakt het besef dat het tijdelijk is bijna ongeloofwaardig, en aan de andere kant ook heel erg draaglijk. Kon iedereen dat maar zo meemaken.
Vandaag was Mieke aan de beurt voor de off-day. De afgelopen dagen was ik wat vaker degene die daar last van had, en wisselde de energieke en inkakmomenten bij haar elkaar wat meer af. Omdat we toch verder niets hoefden is het een hangdag geworden. Oja, ik heb nog wel het nodige uit de schuur weggedonderd in de container die we de dag voor 13-12-11 hadden laten komen. De kerstballen uit het koffertje van Christiaan niet. Die heb ik even omgehangen en daarna aan de schouw bevestigd. En bij gebrek aan kerstboom staat het kerstgroepje dat ik al 55 jaar zo ken onder de ficus benjamini. Een beetje kerstfiguur zal daar volgens mij geen bezwaar tegen hebben.
