Toegegeven, ze is knap. Ze blijkt al anderhalf jaar geleden het uitje van vandaag geregeld te hebben en heeft het al anderhalf jaar verborgen weten te houden. Pas toen december naderde zag ik in de agenda twee dagen geblokkeerd staan en kreeg ik te verstaan dat ik wel zou merken waar dat voor was.
Slappe pogingen om hints te ontlokken ("Wat hadden we de 28e ook al weer, schat?") waren gedoemd te mislukken. Ongeveer tot bij Zwolle had ik nog geen flauw idee waar we heen gingen. Pas toen kwam ik erachter dat de verwachte aankomsttijd volgens Linda, onze navigatiedame, niet anderhalf uur na vertrek lag zoals ik even snel had berekend. Nee, er kwam nog een uurtje bij. En pas toen werd de vuurtoren van Harlingen, die ik al uit de mogelijke bestemmingen geschrapt had, een serieuze optie.
Knap is ze, maar soms is het wel op het randje:
"Moet ik een paspoort mee?" "Dat is misschien wel verstandig."
"Zal ik mijn zwembroek meenemen?" "Je kunt er zwemmen."
Dat neigt naar bedrog en als ik me tijdens een heerlijke lunch in Harlingen, waar we moeten wachten tot we in de toren terecht kunnen, realiseer dat ik mijn zwembroek heb staan inpakken omdat ik als ik dat zou willen in het ijskoude water van de Harlinger haven zou kunnen springen, moet ik dat toch even laten weten.
Ojee, dit blog gaat toch over leven met de wetenschap dat je prostaatkanker hebt? Ja, dat dan weer wel, maar het is lekker als er dagen zijn waarop je dat grotendeels even wat minder bezighoudt.
