Vanmiddag voelde ik me even een beetje Mieke. Zij was zelf weg om een reportage te maken. Die opdracht kwam net voordat we naar Harlingen vertrokken nog even binnen. Toen ik in mijn eentje een paar boterhammen zat weg te werken, kwam dat gevoel ineens opzetten. Al twee weken gaat het over mij, informeert iedereen naar mij, vertelt Mieke over mij en beheerst de vraag "redt ie het of redt ie het niet" de gedachtes. Ook die van mij, uiteraard.
De redt-ie-het-niet-optie... ik kan me er zo weinig bij voorstellen. Het is dan hier over en of er dan daar weer wat komt, dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat hier alles verder gaat. Zo in mijn eentje aan de lunch kwam heel even dat gevoel opzetten hoe het moet zijn om altijd in je eentje te moeten lunchen. Trouwen doe je samen. Zwanger ben je tegenwoordig ook samen. Maar dood gaan doe je in feite ook samen. Als ik ga is het voor mij over, maar voor Mieke niet. Deze kloteziekte gaat niet alleen maar over mij.
Nouja, als het effe kan stel ik het moment waarop dat allemaal opportuun wordt nog even uit. Vandaag is de aanloop naar mijn 56e verjaardag begonnen met de komst van Renate en Coen met zijn vriendin Henriëtte. Ruud en Guus kwamen ook nog even een borrel drinken. En daarna zijn we met zijn vijven lekker gaan eten. Nu zitten we uit te buiken, na te borrelen, blog te maken en nog zo wat.
