Nu ik mijn verhaaltje van gisteren nog eens doorlees zie ik dat je er zo maar uit zou kunnen lezen dat alle bellers en mailers en kaartenstuurders Mieke vergeten. Terwijl dat geenszins het geval is. Ook voor haar zijn alle warme reacties en alle betrokkenheid een grote steun. Het ging mij er om dat ik ineens het plaatje voor me had van hoe het voor de achterblijver zou voelen. Nouja, dat staat dus allemaal verder bij gisteren, maar ik wilde het nog maar even verduidelijken.
Vandaag begon bijna onvermijdelijk met de gedachte dat het hopelijk niet de laatste verjaardag zou zijn. Tja, totdat er meer duidelijkheid is over de toekomst blijven op allerlei momenten dat soort kronkels te pas en te onpas opspelen. Gelukkig begonnen al snel de telefoontjes, en kwamen Jos en Mieke, was Marcella ook heel gezellig meegekomen, en werd het later met Bert en Stieneke erbij en met Anna en Joop echt volle bak.
Renate, Paul en Arnoud maken vanavond hier de jaarwisseling mee. Met een beetje mazzel worden de vuurpijlen in Maashees dit jaar allebei op een plaats gelanceerd die van achter de schuifpui zichtbaar is. Ja, het is hier altijd een dolle boel. Die gaan we er hier ook weer van maken. Morgen meer dus.
