Wachtkamer
Was het nou vannacht de langste nacht, of was dat gisterennacht al? Ach, veel maakt het niet uit. Ik heb hem goed slapend doorgebracht. Vanmorgen begon de knoop in mijn maag. Zo een tijdje zitten wachten in het ziekenhuis tot je aan de beurt bent, dat duurde 10x zo lang als die hele nacht.
En nu is er weer een wachtkamerperiode aangevangen. Het goede nieuws was dat de mri-scan en de botscan geen uitzaaiingen aangaven. Het slechte nieuws is dat de kanker van een agressieve soort is. Het eveneens goede nieuws is dat de tumor nog in de prostaat zit. Als hij door de wand heengegroeid zou zijn was het probleem alweer een stuk ernstiger geweest. En het vervelende nieuws is dat er nu een onderzoek naar uitzaaiingen in de lymfeklieren nodig is. Zijn die er niet, dan heeft een definitieve genezing een goed kans van slagen, zijn die er wel, dan kan behandeling slechts gericht zijn op vertraging en afremming van de groei.
Toch een opgelucht gevoel toen we naar huis reden. Het zwartste scenario kon worden afgestreept. Mieke kon even lekker gaan slapen en we hebben onszelf net maar op frietjes getrakteerd en en passent een remake van deze foto gemaakt (waarbij ik deze keer zelf mijn frietje moest vasthouden).
