Twaalfeneenhalf jaar geleden fotografeerde ik de vuurtorenwachtster van Harlingen op deze stoep. Ze was net aangesteld als gastvrouw van de tot eenkamerhotel verbouwde toren. Toen schreef ik er een artikeltje over. En nu heb ik er voor het eerst zelf geslapen. Een westelijke windkracht 8 maakte dat nog knap lastig. Die buldert namelijk flink daarboven. Maar uiteindelijk kon hij het niet winnen van de slaap.
Tot de laatste minuut zijn we gebleven. Zelfs het voorgenomen dineren in de stad hadden we vervangen door tapassen op de sofa. Het ontbijt wordt 's morgens voor de deur gezet (niet helemaal beneden gelukkig) en hebben we genuttigd in het lichthuis.
Dan beginnen toch langzamerhand de onaangename afweging van mogelijkheden en op handen zijnde keuzes hun plaats in onze hoofden weer op te eisen. "Nijmegen" heeft een gedegen voorstel met volle aandacht op de lymfeklieren, maar een wachttijd van zo'n 2 maanden. "Gronau" haalt de prostaat weg en bekijkt achteraf ook enkele lymfeklieren. Een tumor van "mijn" categorie kan zich in 2 maanden verdubbelen. Nu zit ie nog mooi binnenin, en nu is er nog een gerede kans dat er geen uitzaaiingen zijn. 2 maanden wachten is dus gewoon te lang. Weg is weg, is onze redenering. Medisch misschien kort door de bocht, maar boerenverstanderig niets tussen te krijgen. Als "Nijmegen" me volgende week niet weet te overtuigen ga ik toch echt voor snel ingrijpen.
