Vandaag eens flink aan wat positief karma gewerkt. Niet alleen Mieke's moeder opgehaald voor een kerstdiner, maar ook meneer Mehlbaum meegenomen. Hij woont in hetzelfde huis en zijn enige familie is een neef in België die iedere 3 maanden een keer langs komt. Om te voorkomen dat de andere bewoners "er iets van zouden denken" heeft Mieke's moeder de houding aangenomen van "mijn dochter heeft dit allemaal geregeld. Ik heb me er niet mee bemoeid hoor." Hoe het ook zij, een terugkeer als kakkerlak of aardworm hebben we met deze actie denk ik wel geblokkeerd en mocht het een terugkeer als hondje zijn, dan wordt het vast met een Mieke als vrouwtje.
Maar vooralsnog ga ik er maar vanuit dat ik nog een tijdje als mezelf doorkan. Vannacht was ik met Mieke in een of ander labyrinth-achtig huis met allerlei kruip-door-sluip-door-gangen. Een man of vrouw, dat weet ik niet meer, een soort cursusleider, vertelde dat het vooral van belang was om te accepteren dat je ziekte ook slecht kan aflopen. Toen ik zei dat ik dat al had gedaan en hem een paar vragen stelde (ook hiervan weet ik niet meer welke), moest ik vertrekken, maar met Mieke had hij nog wat te bespreken. De weg naar de uitgang was weer bezaaid met obstakels en stukjes die ik moest buikschuiven. Zoals zo vaak werd ik wakker voor de droom uit was en bleek Mieke gelukkig naast me te liggen.
Morgen weer een gesprek met de uroloog. Ik vind haar erg afstandelijk en ben op zoek gegaan naar ervaringen van anderen met prostaatkanker. Daaruit komen langzaamaan wat ideeën van hoe ik verder wil. Benieuwd of ze daar open voor staat, maar een afspraak met een gespecialiseerde kliniek in Gronau ga ik in ieder geval maken.
