Alleen
Slaapt best lekker, in zo'n pyjama. Voor als je geen Mique hebt is het best een efectieve manier om warm te blijven. Dat heb ik van alle gedoe dan toch maar mooi opgestoken.
Van alle emoties die je overvallen had ik die van vanmiddag wel het laatst verwacht. Ik heb op kantoor gewerkt vandaag en vond het tegen 4 uur welletjes. Normaal zouden we "tot morgen" tegen elkaar zeggen. Morgen is de laatste van de serie eindejaarsseminars. Nu had ik me vooraf al afgevraagd hoe het zou moeten als de boodschap van de uroloog morgen niet zo gunstig zou zijn. Jos van Weert kletst zo'n dag in zijn eentje vol, maar hoe lukt dat nog als ik die boodschap doorbrief? Afgesproken dat ik hem ongeacht de uitslag niet zal bellen en dat hij zelf bij Carin informeert. Daarmee was de situatie haast nog confronterender dan vorige week dinsdag. Lopend door de drukke stad voelde dat ineens ontzettend eenzaam, alsof ik de wereld achter me had gelaten, in mijn eentje op weg naar weet-ik-veel-waarheen.
Gelukkig kon ik Lappo onderweg naar huis oppikken van het station, ben ik helemaal niet in mijn eentje en zijn we nou zelfs met zijn drietjes. Na vrijdag volgden er een aantal ontspannen dagen. Nu komt de volgende stap erg dichtbij. Had ik niet gewoon griep kunnen hebben ofzo ...?
