eenendertig twaalf elf

Schuifpui

Nu ik mijn verhaaltje van gisteren nog eens doorlees zie ik dat je er zo maar uit zou kunnen lezen dat alle bellers en mailers en kaartenstuurders Mieke vergeten. Terwijl dat geenszins het geval is. Ook voor haar zijn alle warme reacties en alle betrokkenheid een grote steun. Het ging mij er om dat ik ineens het plaatje voor me had van hoe het voor de achterblijver zou voelen. Nouja, dat staat dus allemaal verder bij gisteren, maar ik wilde het nog maar even verduidelijken.

Vandaag begon bijna onvermijdelijk met de gedachte dat het hopelijk niet de laatste verjaardag zou zijn. Tja, totdat er meer duidelijkheid is over de toekomst blijven op allerlei momenten dat soort kronkels te pas en te onpas opspelen. Gelukkig begonnen al snel de telefoontjes, en kwamen Jos en Mieke, was Marcella ook heel gezellig meegekomen, en werd het later met Bert en Stieneke erbij en met Anna en Joop echt volle bak.

Renate, Paul en Arnoud maken vanavond hier de jaarwisseling mee. Met een beetje mazzel worden de vuurpijlen in Maashees dit jaar allebei op een plaats gelanceerd die van achter de schuifpui zichtbaar is. Ja, het is hier altijd een dolle boel. Die gaan we er hier ook weer van maken. Morgen meer dus.

dertig twaalf elf

Samen

Vanmiddag voelde ik me even een beetje Mieke. Zij was zelf weg om een reportage te maken. Die opdracht kwam net voordat we naar Harlingen vertrokken nog even binnen. Toen ik in mijn eentje een paar boterhammen zat weg te werken, kwam dat gevoel ineens opzetten. Al twee weken gaat het over mij, informeert iedereen naar mij, vertelt Mieke over mij en beheerst de vraag "redt ie het of redt ie het niet" de gedachtes. Ook die van mij, uiteraard.

De redt-ie-het-niet-optie... ik kan me er zo weinig bij voorstellen. Het is dan hier over en of er dan daar weer wat komt, dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat hier alles verder gaat. Zo in mijn eentje aan de lunch kwam heel even dat gevoel opzetten hoe het moet zijn om altijd in je eentje te moeten lunchen. Trouwen doe je samen. Zwanger ben je tegenwoordig ook samen. Maar dood gaan doe je in feite ook samen. Als ik ga is het voor mij over, maar voor Mieke niet. Deze kloteziekte gaat niet alleen maar over mij.

Nouja, als het effe kan stel ik het moment waarop dat allemaal opportuun wordt nog even uit. Vandaag is de aanloop naar mijn 56e verjaardag begonnen met de komst van Renate en Coen met zijn vriendin Henriëtte. Ruud en Guus kwamen ook nog even een borrel drinken. En daarna zijn we met zijn vijven lekker gaan eten. Nu zitten we uit te buiken, na te borrelen, blog te maken en nog zo wat.

negenentwintig twaalf elf

Weg is weg

Twaalfeneenhalf jaar geleden fotografeerde ik de vuurtorenwachtster van Harlingen op deze stoep. Ze was net aangesteld als gastvrouw van de tot eenkamerhotel verbouwde toren. Toen schreef ik er een artikeltje over. En nu heb ik er voor het eerst zelf geslapen. Een westelijke windkracht 8 maakte dat nog knap lastig. Die buldert namelijk flink daarboven. Maar uiteindelijk kon hij het niet winnen van de slaap.

Tot de laatste minuut zijn we gebleven. Zelfs het voorgenomen dineren in de stad hadden we vervangen door tapassen op de sofa. Het ontbijt wordt 's morgens voor de deur gezet (niet helemaal beneden gelukkig) en hebben we genuttigd in het lichthuis.

Dan beginnen toch langzamerhand de onaangename afweging van mogelijkheden en op handen zijnde keuzes hun plaats in onze hoofden weer op te eisen. "Nijmegen" heeft een gedegen voorstel met volle aandacht op de lymfeklieren, maar een wachttijd van zo'n 2 maanden. "Gronau" haalt de prostaat weg en bekijkt achteraf ook enkele lymfeklieren. Een tumor van "mijn" categorie kan zich in 2 maanden verdubbelen. Nu zit ie nog mooi binnenin, en nu is er nog een gerede kans dat er geen uitzaaiingen zijn. 2 maanden wachten is dus gewoon te lang. Weg is weg, is onze redenering. Medisch misschien kort door de bocht, maar boerenverstanderig niets tussen te krijgen. Als "Nijmegen" me volgende week niet weet te overtuigen ga ik toch echt voor snel ingrijpen.

achtentwintig twaalf elf

"Neeee, Mieke Kuperrrrrs!"

Toegegeven, ze is knap. Ze blijkt al anderhalf jaar geleden het uitje van vandaag geregeld te hebben en heeft het al anderhalf jaar verborgen weten te houden. Pas toen december naderde zag ik in de agenda twee dagen geblokkeerd staan en kreeg ik te verstaan dat ik wel zou merken waar dat voor was.

Slappe pogingen om hints te ontlokken ("Wat hadden we de 28e ook al weer, schat?") waren gedoemd te mislukken. Ongeveer tot bij Zwolle had ik nog geen flauw idee waar we heen gingen. Pas toen kwam ik erachter dat de verwachte aankomsttijd volgens Linda, onze navigatiedame, niet anderhalf uur na vertrek lag zoals ik even snel had berekend. Nee, er kwam nog een uurtje bij. En pas toen werd de vuurtoren van Harlingen, die ik al uit de mogelijke bestemmingen geschrapt had, een serieuze optie.

Knap is ze, maar soms is het wel op het randje:
"Moet ik een paspoort mee?" "Dat is misschien wel verstandig."
"Zal ik mijn zwembroek meenemen?" "Je kunt er zwemmen."
Dat neigt naar bedrog en als ik me tijdens een heerlijke lunch in Harlingen, waar we moeten wachten tot we in de toren terecht kunnen, realiseer dat ik mijn zwembroek heb staan inpakken omdat ik als ik dat zou willen in het ijskoude water van de Harlinger haven zou kunnen springen, moet ik dat toch even laten weten.

Ojee, dit blog gaat toch over leven met de wetenschap dat je prostaatkanker hebt? Ja, dat dan weer wel, maar het is lekker als er dagen zijn waarop je dat grotendeels even wat minder bezighoudt.

zevenentwintig twaalf elf

Verblijfsvergunning

Ik beschouw mezelf als niet zo heel erg ijdel. Een zelfportretje knippen is wel zo ongeveer de meest extravagante vorm van zelfverheerlijking waar je me op kunt betrappen. Maar toen ik net naar de beelden van de MRI-scan zat te kijken kon ik toch het gevoel van "dat heb je goed gedaan jongen" niet onderdrukken. Machtig mooi man, zo'n entrecotetje met een precies goed vetrandje.

Als je nu tevergeefs op de foto zit te kijken naar die T-bonesteak van mij, dan klopt dat. Ik vond het iets te ver gaan om mijn innerlijk hier ten toon te stellen. Ik zit op de foto dus keurig online informatie te lezen. De resultaten van de MRI kreeg ik vandaag mee. Hoewel we een prima gesprek hadden, waarin de behandelplannen goed uiteengezet werden, wil ik toch graag weten hoe de prostaatkankerspecialisten in Gronau er tegenaan kijken. Op 5 januari gaan we daarheen, op 9 januari spreken we dan de uroloog-oncoloog van het Radboudziekenhuis en daarna mogen we de knoop doorhakken.

Waar het in beide gevallen op uitdraait is dat mijn prostaat bedankt wordt voor geleverde genoegens en na ruim 55 jaar geen langere verblijfsvergunning in mijn lijf meer krijgt. In de "Radboudoptie" vindt de uitzetting in een moeite plaats met het verwijderen van de lymfeklieren. Bovendien kan staande de operatie besloten worden de prostaat toch te laten zitten. Dat gebeurt helaas alleen in het geval dat er uitzaaiingen zijn gevonden. Dan kan je er maar beter nog zo lang mogelijk plezier van hebben. Een merkwaardig gevoel dat je dus blij moet zijn als het ding eruit moet. Zo'n soort gevoel moet staatssecretaris Bleker gevoeld hebben toen het over Mauro ging.

Morgen word ik ontvoerd door Mieke. Zelfs de buurvrouw bleek te weten waarheen en verklapte dat ook bijna, maar dat kon nog net worden voorkomen. Voor mij is dat nu dus nog een extra onzekerheid, maar wel een die veruit te verkiezen is boven die andere. Ik ben benieuwd. We gaan er twee mooie dagen van maken.

zesentwintig twaalf elf

Buikschuiven

Vandaag eens flink aan wat positief karma gewerkt. Niet alleen Mieke's moeder opgehaald voor een kerstdiner, maar ook meneer Mehlbaum meegenomen. Hij woont in hetzelfde huis en zijn enige familie is een neef in België die iedere 3 maanden een keer langs komt. Om te voorkomen dat de andere bewoners "er iets van zouden denken" heeft Mieke's moeder de houding aangenomen van "mijn dochter heeft dit allemaal geregeld. Ik heb me er niet mee bemoeid hoor." Hoe het ook zij, een terugkeer als kakkerlak of aardworm hebben we met deze actie denk ik wel geblokkeerd en mocht het een terugkeer als hondje zijn, dan wordt het vast met een Mieke als vrouwtje.

Maar vooralsnog ga ik er maar vanuit dat ik nog een tijdje als mezelf doorkan. Vannacht was ik met Mieke in een of ander labyrinth-achtig huis met allerlei kruip-door-sluip-door-gangen. Een man of vrouw, dat weet ik niet meer, een soort cursusleider, vertelde dat het vooral van belang was om te accepteren dat je ziekte ook slecht kan aflopen. Toen ik zei dat ik dat al had gedaan en hem een paar vragen stelde (ook hiervan weet ik niet meer welke), moest ik vertrekken, maar met Mieke had hij nog wat te bespreken. De weg naar de uitgang was weer bezaaid met obstakels en stukjes die ik moest buikschuiven. Zoals zo vaak werd ik wakker voor de droom uit was en bleek Mieke gelukkig naast me te liggen.

Morgen weer een gesprek met de uroloog. Ik vind haar erg afstandelijk en ben op zoek gegaan naar ervaringen van anderen met prostaatkanker. Daaruit komen langzaamaan wat ideeën van hoe ik verder wil. Benieuwd of ze daar open voor staat, maar een afspraak met een gespecialiseerde kliniek in Gronau ga ik in ieder geval maken.

vijfentwintig twaalf elf

Kersttoespraak

Alles went, ook het besef dat je ziek bent en het niet precies weten waar je aan toe bent. Best een handig mechanisme. Dan kan je een grauwe dag gewoon lekker lamballend doorbrengen.

Leny kwam langs en had deels de inhoud van haar koelkast meegenomen. Daar was de middag goed mee door te komen. Daarna hebben we deels de inhoud van onze koelkast bereid en nu ben ik toch maar even achter de pc gekropen om te schrijven dat er niks te schrijven is vandaag. Op 1e kerstdag is er nou eenmaal geen nieuws, maar zijn er alleen voorspelbare kersttoespraken. Een voorspelbare blog dus ook maar. Kort en zonder nieuws.

vierentwintig twaalf elf

De ballen

Vannacht helemaal in en op en onder en langs en tegen en over en links van en rechts van en om Mieke heen geslingerd gelegen. Moeten we dit gaan missen? Nee toch zeker. Dat kan de bedoeling toch niet zijn? Niet de mijne in ieder geval.

Vanmorgen is Coen weer vertrokken om de kerstdagen met zijn lief door te brengen. Ik gun ze dezelfde onvoorwaardelijke liefde die ik elke dag weer ervaar. Wat geweldig dat je al zo'n beetje geconcludeerd hebt dat je niet voor zoiets in de wieg gelegd bent en dat er dan iemand je leven binnen komt wandelen die datzelfde dacht en dat je je daar vervolgens zo helemaal aan kunt overgeven en in kunt onderdompelen. Zonder afspraken of beloftes of contracten gewoon weten dat dit het is. Dat maakt het besef dat het tijdelijk is bijna ongeloofwaardig, en aan de andere kant ook heel erg draaglijk. Kon iedereen dat maar zo meemaken.

Vandaag was Mieke aan de beurt voor de off-day. De afgelopen dagen was ik wat vaker degene die daar last van had, en wisselde de energieke en inkakmomenten bij haar elkaar wat meer af. Omdat we toch verder niets hoefden is het een hangdag geworden. Oja, ik heb nog wel het nodige uit de schuur weggedonderd in de container die we de dag voor 13-12-11 hadden laten komen. De kerstballen uit het koffertje van Christiaan niet. Die heb ik even omgehangen en daarna aan de schouw bevestigd. En bij gebrek aan kerstboom staat het kerstgroepje dat ik al 55 jaar zo ken onder de ficus benjamini. Een beetje kerstfiguur zal daar volgens mij geen bezwaar tegen hebben.

drieëntwintig twaalf elf

Kort

Vanmorgen gewekt door een telefoontje van de uroloog, met de vraag of ik de telefonische afspraak van 27 december wilde omzetten in een bezoek. Uiteraard wilde ik dat wel. Ik hoop dat het betekent dat er spijkers met koppen geslagen kunnen worden over het vervolg. Het kan me wat dat betreft niet snel genoeg gaan.

Lappo is vanmorgen weer naar huis gegaan. Daarna hebben we ons door de kerstinkoopdrukte in de supermarkt heen geworsteld en er verder een relaxed dagje van gemaakt. En vanavond kwam Coen de door zijn zus vrijgemaakte plaats opvullen. Erg fijn om hem ook even hier te hebben en te kletsen over alles wat ons deze dagen bezig houdt.

Daar ga ik nu weer mee verder, dus ik houd het verhaal voor vandaag maar even kort.

tweeëntwintig twaalf elf

Wachtkamer

Was het nou vannacht de langste nacht, of was dat gisterennacht al? Ach, veel maakt het niet uit. Ik heb hem goed slapend doorgebracht. Vanmorgen begon de knoop in mijn maag. Zo een tijdje zitten wachten in het ziekenhuis tot je aan de beurt bent, dat duurde 10x zo lang als die hele nacht.

En nu is er weer een wachtkamerperiode aangevangen. Het goede nieuws was dat de mri-scan en de botscan geen uitzaaiingen aangaven. Het slechte nieuws is dat de kanker van een agressieve soort is. Het eveneens goede nieuws is dat de tumor nog in de prostaat zit. Als hij door de wand heengegroeid zou zijn was het probleem alweer een stuk ernstiger geweest. En het vervelende nieuws is dat er nu een onderzoek naar uitzaaiingen in de lymfeklieren nodig is. Zijn die er niet, dan heeft een definitieve genezing een goed kans van slagen, zijn die er wel, dan kan behandeling slechts gericht zijn op vertraging en afremming van de groei.

Toch een opgelucht gevoel toen we naar huis reden. Het zwartste scenario kon worden afgestreept. Mieke kon even lekker gaan slapen en we hebben onszelf net maar op frietjes getrakteerd en en passent een remake van deze foto gemaakt (waarbij ik deze keer zelf mijn frietje moest vasthouden).

eenentwintig twaalf elf

Alleen

Slaapt best lekker, in zo'n pyjama. Voor als je geen Mique hebt is het best een efectieve manier om warm te blijven. Dat heb ik van alle gedoe dan toch maar mooi opgestoken.

Van alle emoties die je overvallen had ik die van vanmiddag wel het laatst verwacht. Ik heb op kantoor gewerkt vandaag en vond het tegen 4 uur welletjes. Normaal zouden we "tot morgen" tegen elkaar zeggen. Morgen is de laatste van de serie eindejaarsseminars. Nu had ik me vooraf al afgevraagd hoe het zou moeten als de boodschap van de uroloog morgen niet zo gunstig zou zijn. Jos van Weert kletst zo'n dag in zijn eentje vol, maar hoe lukt dat nog als ik die boodschap doorbrief? Afgesproken dat ik hem ongeacht de uitslag niet zal bellen en dat hij zelf bij Carin informeert. Daarmee was de situatie haast nog confronterender dan vorige week dinsdag. Lopend door de drukke stad voelde dat ineens ontzettend eenzaam, alsof ik de wereld achter me had gelaten, in mijn eentje op weg naar weet-ik-veel-waarheen.

Gelukkig kon ik Lappo onderweg naar huis oppikken van het station, ben ik helemaal niet in mijn eentje en zijn we nou zelfs met zijn drietjes. Na vrijdag volgden er een aantal ontspannen dagen. Nu komt de volgende stap erg dichtbij. Had ik niet gewoon griep kunnen hebben ofzo ...?

twintig twaalf elf

 "Ik wist niet of ik het wel mocht vragen"

Ik merk dat de vanzelfsprekendheid waarmee ik praat over alle mogelijke scenario's de mensen verrast en daarnaast ook een vorm van opluchting geeft. Hoewel kanker vandaag de dag echt niet het einde hoeft te betekenen is de eerste associatie toch "kanker is dood gaan". En dat durven mensen vervolgens niet hardop uit te spreken. Dat is geen verwijt, want tot vorige week zou ik er ook niet uit mezelf over beginnen. Nu heb ik een weinig benijdenswaardige alibi om dat wel te doen en blijk ik erover te praten alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Vandaag naar ons belangrijkste seminar geweest, in Eindhoven. Als iedereen binnen zit heb je als organisator niet zo veel meer te doen. Dus kwam ik er ook met Nadjier over aan de praat. Hij is onze administrateur en was meegekomen als backup, aangezien ik niet vooraf kon garanderen dát ik kwam en als ik kwam, dat ik dan de hele dag zou blijven. Hij was blij met het open gesprek. "Ik wist niet of ik er wel iets over mocht vragen," biechtte hij eerlijk op.

Ik heb het tot het eind toe volgehouden. Wel wat surrealistisch, tussen al die mensen die van niks weten te verkeren, en dan de gesprekken over koetjes en kalfjes aan de gang te houden tijdens koffie en lunch, en de haha-echt-weer-iets-voor-Frans-opmerkingen plaatsen.

Vanavond gaat Mieke de nachtdienst in. Alleen slapen dus en ik heb het de laatste nachten steeds al zo koud omdanks het superdikke dekbed. Misschien trek ik die pyjama maar vast aan. En als ik niet in slaap kom, ga ik de nieuwe buren maar eens tellen. (Okee, ik weet wel dat het er 10 zijn, maar toch.)

negentien twaalf elf

Pyjama's

Eindelijk energie om eens lekker aan PayRoll Magazine te werken. En eigenlijk wat minder energie om in de gure wind met het hondje te lopen. Maar na enige zachte en goedbedoelde drang door Mieke toch maar de stoute laarzen aangetrokken en een Touwbaanheenenweertje gelopen, waarbij buurhond Sita ook vrijwillig aansloot. Terug achter de pc constateerde ik dat er een stroomstoring in Eindhoven was en kon ik niet meer bij mijn werk. Hopelijk niet alles voor niets gedaan.

Vandaag is toch nog een gedenkwaardige dag geworden. We hebben namelijk maar liefst twee pyjama's besteld. Mijn moeder was ooit zeer bezorgd toen ze (geen idee hoe we er over te praten kwamen) vernam dat ik geen pyjama had. Dat moet ergens eind jaren '70 geweest zijn. "Hoe moet dat dan als je naar het ziekenhuis moet?" Daar had ze natuurlijk een punt, maar anders dan voor bezoeken of poliklinische zaken heb ik er nog nooit hoeven zijn, althans, sinds dat moment. Nu ben ik ouder en wijzer, gaat het er misschien van komen, en heb ik dus alsnog de zorg van mijn moeder weggenomen. Ik ben er klaar voor.

achttien twaalf elf

Wachten, gedachten

Zo maar even een spontaan stukje poëzie om mee te openen. De toestand in mijn lijf is weinig anders dan op, laten we zeggen, maandagavond. Maar tussen de oren is het de hele dag spitsuur. Het percentage mannen dat prostaatkanker overleeft is behoorlijk hoog. De botscan zag er voor een leek best schoon uit. Genoeg redenen om het gesprek donderdag positief tegemoet te zien.
Maarja... 55 is wel jong, dus een gewoon geval ben ik niet. (Nu niet allemaal dit luidkeels gaan beamen graag.) En neemt de druk die ik in mijn liesstreek voel nou echt toe of heeft dat met dat spitsuur tussen de oren te maken?

Mijn gedachten dwalen hoe dan ook langs het hele spectrum van mogelijkheden. Van "chemootje, klaar!" via "prostaat eruit en van alles erna" tot "niks meer aan te doen." Misschien gek, maar vooral dat via-stukje houdt me bezig. Hoewel daar het minst concreet invulling aan gegeven kan worden. "Niks meer aan te doen", dat bespreken we zo af en toe samen. Beetje jong ja, dat wel. Voordat het zo dichtbij kwam leek het me niet zo'n big deal. 90 worden leek me sowieso een beperkt genoegen. Wat dan? 80? 70? Waarom dan geen 55? En eigenlijk vind ik dat nog steeds. Maar shit ... ik zit met Mieke al zo'n 5 jaar in een geweldig leven, in een niet voor mogelijk gehouden roes van liefde en geluk. Je moet stoppen op je hoogtepunt, heet het, maar ik wil het best nog een tijdje vasthouden.

Intussen is het wel wennen. Ik voel me niet ziek, maar toch krijg ik een kaartje, een hartje op facebook, mensen bellen. Middelpunt tegen wil en dank. En sommige dingen zijn gewoon geweldig. Bij schoonma (die allang geen trouwma meer is) in het treintje. Hoe meer ik het me realiseer, hoe liever ik dat treintje vind. Ik zou er bijna speciaal voor ...  nou, nee, hoe lief ook, laat de rit maar niet te lang duren.

zeventien twaalf elf

Treintje

"Jullie bidden toch wel hè?" vraagt Mieke's moeder bezorgd. "Op onze manier doen we wel zoiets," antwoordt Mieke. We zijn "het" vandaag maar gaan vertellen, hoewel we het haar eigenlijk best gunden om het, als bijna-94-jarige, gewoon niet te hoeven weten. Stiekemaan, en naar we vermoeden ook indruisend tegen haar voornemen om de man die haar dochter weggekaapt had uit het huwelijk niet te mogen, is ze me aardig gaan vinden. Het begon met tegen wil en dank lachen om een opmerking en bereikte een hoogtepunt toen ze een paar weken geleden opmerkte dat ze het toch wel getroffen had met haar schoonzoon.

Niks vertellen was gewoon geen optie. De tamtam zou het bericht eerder vroeger dan later doortrommelen. En als het via via haar zou bereiken, of als Mieke ineens een paar keer alleen zou komen, zou het besef dat we haar niets hadden verteld waarschijnlijk nog veel harder binnenkomen.

Ze verbaasde ons weer eens. Natuurlijk was ze geschokt, maar verder ook zeer betrokken en belangstellend om alles te horen. En hoewel ze niet meer in het rechtlijnige onderscheid van hemel en hel gelooft, wilde ze dus wel weten of we wel bidden. Maar op een andere manier invulling geven was ook goed. Mij heeft ze op het treintje gezet. Ze bidt iedere dag voor zieken uit haar omgeving. Sinds de vergeetachtigheid is toegeslagen kan ze niet meer iedere belanghebbende bij naam noemen in haar gebed. Dus heeft ze een treintje bedacht waar ze iedereen die ziek wordt in zet, en iedereen die beter is weer uitgooit (tja, zo noemde ze het zelf). Ik mag voorlopig meerijden. Hopelijk kan ze me er snel weer uit gooien.

zestien twaalf elf

Stralend

Geen tunnel vandaag, maar meer een soort brug. Geen geplok en gedreun, en zelfs geen Nick & Simon. Vanmorgen op tijd opgestaan om naar Nijmegen te rijden. Toen we wegreden liet Linda, onze navigatrice, weten dat we om 9:01 zouden arriveren. Beetje vroeg als je er om 10:30 moet zijn. Niemand van ons drieën had blijkbaar geconstateerd dat we ons een uurtje verrekend hadden. Zonde, want na een piekernachtje hadden we best zo'n uurtje extra kunnen gebruiken.

De pleeg die me ging radio-activeren vertelde heel bemoedigend dat ze al twee weken daar werkte, maar de vloeistof kreeg ze (naar later bleek vrijwel) volledig in mijn bloedbaan.

Omdat de scan 5 uur later plaats ging vinden konden we weer naar huis. Het eerdere plan om Nijmegen in te gaan lieten we varen omdat de regen met bakken uit de lucht kwam en we er sowieso weinig zin in hadden. Thuis maar even wat werk voor kantoor gedaan, uitnodigingen voor deze blog verstuurd (welkom!) en slaap ingehaald.

Om 16:00 onder de brug door, die elders in de ruimte een fraaie foto van mijn skelet maakte. Halfuurtje stil liggen, maar na een kwartiertje is de bovenkant klaar. Mieke was mee naar binnen gegaan dus we konden een beetje kletsen. En na afloop even kijken op de foto's en daar geen vreemde plekken op ontdekken. Maarja, we wisten natuurlijk niet waar we allemaal op moesten letten.

Renate heeft in de tussentijd in de wachtkamer de wondere wereld van de Cosmo Girl ontdekt. Op de terugweg bedacht ik ineens hoe ik voor het fotoproject de themafoto van deze week kon maken. Evolutie is het thema en dit is het resultaat.

In het kader van de vreemde psychologische verschijnselen: het voelt als een soort opluchting dat die scans voorbij zijn. Alsof het allemaal nu een beetje over is. Terwijl ik natuurlijk nog geen steek wijzer ben dan afgelopen dinsdag. Nou, daar profiteer ik dus maar even van. Ik hoop nog steeds dinsdag genoeg puf te hebben om naar het seminar in Eindhoven te gaan. Donderdag in Zwolle ga ik het in ieder geval missen omdat de uitslag van de onderzoeken dan besproken wordt. Ben ik er misschien toch één keer bijgeweest.

vijftien twaalf elf

Tunnelvisie

Zo'n gigantisch apparaat waar je helemaal ingeschoven wordt sprak altijd behoorlijk tot mijn verbeelding. Het heeft iets magisch om daar naar binnen gerold te worden en zo een kijkje in je binnenste te geven. En het is toch wel van een onvoorstelbare luxe dat dat kijkje op deze manier genomen kan worden. Je gaat liggen, je bekken wordt een beetje vastgesnoerd en je krijgt een koptelefoon op. "Het apparaat maakt plokgeluiden" staat in de voorlichtingstekst. Dat blijkt een understatement. Het ding dreunt en knalt en zoemt op topvolume. De koptelefoon is enerzijds een geluiddemper, maar geneert zich er anderzijds niet voor om Nick & Simon ten gehore te brengen. Nouja, vroeger moesten ze snijden voor dit soort onderzoeken, dus als je je dat even goed realiseert blijk je een kwartiertje Nick & Simon verrassend goed te kunnen doorstaan.

Gisterenavond Jos en Bert gebeld om ze op de hoogte te stellen. Prettige gesprekken. We zijn geen familie met hele frequente contacten, maar ik weet meteen weer hoe waardevol het is om broers te hebben.

Ging ik afgelopen dinsdag nog naar de uroloog in de overtuiging dat ik zou horen dat de biopsie van vorige week geen gekke dingen aan het licht had gebracht, nu kan ik de mogelijkheid van het slechtste scenario niet uit mijn hoofd krijgen. Misschien een standaard-reactie. Een soort zelfbescherming. Dan valt het hopelijk mee en in het ergste geval niet tegen. Onzinnige bedenksels, maar dat is waar je in deze omstandigheden blijkbaar goed in bent.

Ook zoiets: bij alles relativerende gedachten of morbide opmerkingen hebben. Gelukkig niet in die mate dat alle lust om iets te gaan doen me vergaat. Dus hebben we vanmiddag wat leuke dingen voor in het huis gekocht en heb ik daarna met Lappo oude foto's zitten bekijken en veel lol gehad over brieven en kaartjes die zij en Coen vroeger aan oma Den Haag geschreven hebben en die laatst ineens ergens opdoken. Nu net met zijn 3tjes gechineesd in Venray. Morgen word ik geradioactiveerd en mag ik wat langer in een andere tunnel. Hopelijk ga ik niet spontaan Nick & Simonliedjes uitzenden.

Veertien twaalf elf

Hangplek

Natuurlijk nam ik me voor om niet te gaan zitten piekeren en gewoon wat dingen te doen die gedaan moeten worden. Het januarinummer van PayRoll maken bijvoorbeeld. De planning een beetje bijwerken en de docenten doorgeven wanneer ze moeten opdraven. Maar dat komt er dus niet van. Hangen, veel verder kom ik niet.

Gisterenavond is Lappo nog gekomen. Uiteindelijk was ze er pas na middernacht, omdat de trein waarin ze zat een, zoals dat eufemistisch genoemd wordt "aanrijding met een persoon" had. Vandaag naast dat hangen nog wat fotoprojectdingen gedaan, de collega's een update gestuurd en gemerkt dat pannenkoeken (over van een bezoekje aan schoonma) in bepaalde omstandigheden het tegengestelde van feestelijk kunnen betekenen. Ik zou wat mensen moeten bellen, maar zie daar als een berg tegenop. Niet vanwege de te verwachten reactie, maar omdat ik eigenlijk niet goed weet wat en hoe ik het moet zeggen. En omdat volschieten aan de telefoon niet tot mijn favoriete bezigheden behoort. Ik zoek zo de hangplek maar weer eens op.

Dertien twaalf elf

"Het is niet goed, meneer La Poutré."

Hoewel het onderzoek van vorige week logischerwijze zowel een positieve als een negatieve uitslag had kunnen opleveren, was de deur waarmee de uroloog in huis viel toch niet echt dat waar we al heel serieus rekening mee hadden gehouden. Goed, er was dat letterlijke klotengevoel dat me in oktober al naar de huisarts deed gaan. Maar alle oudemannenkwalen-symptomen ontbraken. En op de echo van twee weken geleden was niets verontrustends te zien. En er waren verder ook geen aanwijzingen voor iets ernstigs. "Ik had het ook niet verwacht," was de niet per se als troost bedoelde toevoeging van de arts.

Okee, ik had er dan misschien niet echt serieus rekening mee gehouden, maar het scenario was natuurlijk al wel zo af en toe eens voorbij gekomen. Al was het maar in een droom, of in een nachtelijke halfslaap waarin vooral de dingen waaraan je liever niet denkt door je hoofd spelen. Op die momenten blijk je een kei in het maken van nuchtere afwegingen. Met Mieke heb ik de betrekkelijkheid van leven en dood regelmatig besproken. "Als het zover zou zijn, hebben we een mooi leven gehad." "Een keer gaan we toch. Wat doen 10, 15 of 20 jaar ertoe op de eeuwigheid." Van die dingen. Allemaal waar. En allemaal dingen waarvan ik heilig overtuigd ben. Maar om het vervolgens te vertellen aan zakenpartner Jos, die moet weten dat ik voorlopig even niet volledig mee kan doen, aan Carin, die moet weten dat ik vandaag niet meer op kantoor kom, en aan Coen en Renate, die het gewoon moeten weten omdat ze het moeten weten, dat is een heel ander verhaal. "Het is niet goed." Korte tekst, maar te lang om in één keer uit te spreken.

Donderdag en vrijdag aanvullende onderzoeken, en volgende week donderdag de uitslag daarvan. Dan hebben we een beeld van wat er precies allemaal aan de gang is in mijn lijf en wat ons te wachten staat. Ik ga proberen dagelijks op te schrijven wat er door mijn hoofd spookt. Geen opsomming van onderzoeken en behandelingen, hoewel ik die vast wel zal noemen, maar gedachtenkronkels. Mieke zet er iedere dag een foto bij. Wat er uit komt zien we wel.