eenendertig twaalf elf

Schuifpui

Nu ik mijn verhaaltje van gisteren nog eens doorlees zie ik dat je er zo maar uit zou kunnen lezen dat alle bellers en mailers en kaartenstuurders Mieke vergeten. Terwijl dat geenszins het geval is. Ook voor haar zijn alle warme reacties en alle betrokkenheid een grote steun. Het ging mij er om dat ik ineens het plaatje voor me had van hoe het voor de achterblijver zou voelen. Nouja, dat staat dus allemaal verder bij gisteren, maar ik wilde het nog maar even verduidelijken.

Vandaag begon bijna onvermijdelijk met de gedachte dat het hopelijk niet de laatste verjaardag zou zijn. Tja, totdat er meer duidelijkheid is over de toekomst blijven op allerlei momenten dat soort kronkels te pas en te onpas opspelen. Gelukkig begonnen al snel de telefoontjes, en kwamen Jos en Mieke, was Marcella ook heel gezellig meegekomen, en werd het later met Bert en Stieneke erbij en met Anna en Joop echt volle bak.

Renate, Paul en Arnoud maken vanavond hier de jaarwisseling mee. Met een beetje mazzel worden de vuurpijlen in Maashees dit jaar allebei op een plaats gelanceerd die van achter de schuifpui zichtbaar is. Ja, het is hier altijd een dolle boel. Die gaan we er hier ook weer van maken. Morgen meer dus.

dertig twaalf elf

Samen

Vanmiddag voelde ik me even een beetje Mieke. Zij was zelf weg om een reportage te maken. Die opdracht kwam net voordat we naar Harlingen vertrokken nog even binnen. Toen ik in mijn eentje een paar boterhammen zat weg te werken, kwam dat gevoel ineens opzetten. Al twee weken gaat het over mij, informeert iedereen naar mij, vertelt Mieke over mij en beheerst de vraag "redt ie het of redt ie het niet" de gedachtes. Ook die van mij, uiteraard.

De redt-ie-het-niet-optie... ik kan me er zo weinig bij voorstellen. Het is dan hier over en of er dan daar weer wat komt, dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat hier alles verder gaat. Zo in mijn eentje aan de lunch kwam heel even dat gevoel opzetten hoe het moet zijn om altijd in je eentje te moeten lunchen. Trouwen doe je samen. Zwanger ben je tegenwoordig ook samen. Maar dood gaan doe je in feite ook samen. Als ik ga is het voor mij over, maar voor Mieke niet. Deze kloteziekte gaat niet alleen maar over mij.

Nouja, als het effe kan stel ik het moment waarop dat allemaal opportuun wordt nog even uit. Vandaag is de aanloop naar mijn 56e verjaardag begonnen met de komst van Renate en Coen met zijn vriendin Henriëtte. Ruud en Guus kwamen ook nog even een borrel drinken. En daarna zijn we met zijn vijven lekker gaan eten. Nu zitten we uit te buiken, na te borrelen, blog te maken en nog zo wat.

negenentwintig twaalf elf

Weg is weg

Twaalfeneenhalf jaar geleden fotografeerde ik de vuurtorenwachtster van Harlingen op deze stoep. Ze was net aangesteld als gastvrouw van de tot eenkamerhotel verbouwde toren. Toen schreef ik er een artikeltje over. En nu heb ik er voor het eerst zelf geslapen. Een westelijke windkracht 8 maakte dat nog knap lastig. Die buldert namelijk flink daarboven. Maar uiteindelijk kon hij het niet winnen van de slaap.

Tot de laatste minuut zijn we gebleven. Zelfs het voorgenomen dineren in de stad hadden we vervangen door tapassen op de sofa. Het ontbijt wordt 's morgens voor de deur gezet (niet helemaal beneden gelukkig) en hebben we genuttigd in het lichthuis.

Dan beginnen toch langzamerhand de onaangename afweging van mogelijkheden en op handen zijnde keuzes hun plaats in onze hoofden weer op te eisen. "Nijmegen" heeft een gedegen voorstel met volle aandacht op de lymfeklieren, maar een wachttijd van zo'n 2 maanden. "Gronau" haalt de prostaat weg en bekijkt achteraf ook enkele lymfeklieren. Een tumor van "mijn" categorie kan zich in 2 maanden verdubbelen. Nu zit ie nog mooi binnenin, en nu is er nog een gerede kans dat er geen uitzaaiingen zijn. 2 maanden wachten is dus gewoon te lang. Weg is weg, is onze redenering. Medisch misschien kort door de bocht, maar boerenverstanderig niets tussen te krijgen. Als "Nijmegen" me volgende week niet weet te overtuigen ga ik toch echt voor snel ingrijpen.

achtentwintig twaalf elf

"Neeee, Mieke Kuperrrrrs!"

Toegegeven, ze is knap. Ze blijkt al anderhalf jaar geleden het uitje van vandaag geregeld te hebben en heeft het al anderhalf jaar verborgen weten te houden. Pas toen december naderde zag ik in de agenda twee dagen geblokkeerd staan en kreeg ik te verstaan dat ik wel zou merken waar dat voor was.

Slappe pogingen om hints te ontlokken ("Wat hadden we de 28e ook al weer, schat?") waren gedoemd te mislukken. Ongeveer tot bij Zwolle had ik nog geen flauw idee waar we heen gingen. Pas toen kwam ik erachter dat de verwachte aankomsttijd volgens Linda, onze navigatiedame, niet anderhalf uur na vertrek lag zoals ik even snel had berekend. Nee, er kwam nog een uurtje bij. En pas toen werd de vuurtoren van Harlingen, die ik al uit de mogelijke bestemmingen geschrapt had, een serieuze optie.

Knap is ze, maar soms is het wel op het randje:
"Moet ik een paspoort mee?" "Dat is misschien wel verstandig."
"Zal ik mijn zwembroek meenemen?" "Je kunt er zwemmen."
Dat neigt naar bedrog en als ik me tijdens een heerlijke lunch in Harlingen, waar we moeten wachten tot we in de toren terecht kunnen, realiseer dat ik mijn zwembroek heb staan inpakken omdat ik als ik dat zou willen in het ijskoude water van de Harlinger haven zou kunnen springen, moet ik dat toch even laten weten.

Ojee, dit blog gaat toch over leven met de wetenschap dat je prostaatkanker hebt? Ja, dat dan weer wel, maar het is lekker als er dagen zijn waarop je dat grotendeels even wat minder bezighoudt.

zevenentwintig twaalf elf

Verblijfsvergunning

Ik beschouw mezelf als niet zo heel erg ijdel. Een zelfportretje knippen is wel zo ongeveer de meest extravagante vorm van zelfverheerlijking waar je me op kunt betrappen. Maar toen ik net naar de beelden van de MRI-scan zat te kijken kon ik toch het gevoel van "dat heb je goed gedaan jongen" niet onderdrukken. Machtig mooi man, zo'n entrecotetje met een precies goed vetrandje.

Als je nu tevergeefs op de foto zit te kijken naar die T-bonesteak van mij, dan klopt dat. Ik vond het iets te ver gaan om mijn innerlijk hier ten toon te stellen. Ik zit op de foto dus keurig online informatie te lezen. De resultaten van de MRI kreeg ik vandaag mee. Hoewel we een prima gesprek hadden, waarin de behandelplannen goed uiteengezet werden, wil ik toch graag weten hoe de prostaatkankerspecialisten in Gronau er tegenaan kijken. Op 5 januari gaan we daarheen, op 9 januari spreken we dan de uroloog-oncoloog van het Radboudziekenhuis en daarna mogen we de knoop doorhakken.

Waar het in beide gevallen op uitdraait is dat mijn prostaat bedankt wordt voor geleverde genoegens en na ruim 55 jaar geen langere verblijfsvergunning in mijn lijf meer krijgt. In de "Radboudoptie" vindt de uitzetting in een moeite plaats met het verwijderen van de lymfeklieren. Bovendien kan staande de operatie besloten worden de prostaat toch te laten zitten. Dat gebeurt helaas alleen in het geval dat er uitzaaiingen zijn gevonden. Dan kan je er maar beter nog zo lang mogelijk plezier van hebben. Een merkwaardig gevoel dat je dus blij moet zijn als het ding eruit moet. Zo'n soort gevoel moet staatssecretaris Bleker gevoeld hebben toen het over Mauro ging.

Morgen word ik ontvoerd door Mieke. Zelfs de buurvrouw bleek te weten waarheen en verklapte dat ook bijna, maar dat kon nog net worden voorkomen. Voor mij is dat nu dus nog een extra onzekerheid, maar wel een die veruit te verkiezen is boven die andere. Ik ben benieuwd. We gaan er twee mooie dagen van maken.

zesentwintig twaalf elf

Buikschuiven

Vandaag eens flink aan wat positief karma gewerkt. Niet alleen Mieke's moeder opgehaald voor een kerstdiner, maar ook meneer Mehlbaum meegenomen. Hij woont in hetzelfde huis en zijn enige familie is een neef in België die iedere 3 maanden een keer langs komt. Om te voorkomen dat de andere bewoners "er iets van zouden denken" heeft Mieke's moeder de houding aangenomen van "mijn dochter heeft dit allemaal geregeld. Ik heb me er niet mee bemoeid hoor." Hoe het ook zij, een terugkeer als kakkerlak of aardworm hebben we met deze actie denk ik wel geblokkeerd en mocht het een terugkeer als hondje zijn, dan wordt het vast met een Mieke als vrouwtje.

Maar vooralsnog ga ik er maar vanuit dat ik nog een tijdje als mezelf doorkan. Vannacht was ik met Mieke in een of ander labyrinth-achtig huis met allerlei kruip-door-sluip-door-gangen. Een man of vrouw, dat weet ik niet meer, een soort cursusleider, vertelde dat het vooral van belang was om te accepteren dat je ziekte ook slecht kan aflopen. Toen ik zei dat ik dat al had gedaan en hem een paar vragen stelde (ook hiervan weet ik niet meer welke), moest ik vertrekken, maar met Mieke had hij nog wat te bespreken. De weg naar de uitgang was weer bezaaid met obstakels en stukjes die ik moest buikschuiven. Zoals zo vaak werd ik wakker voor de droom uit was en bleek Mieke gelukkig naast me te liggen.

Morgen weer een gesprek met de uroloog. Ik vind haar erg afstandelijk en ben op zoek gegaan naar ervaringen van anderen met prostaatkanker. Daaruit komen langzaamaan wat ideeën van hoe ik verder wil. Benieuwd of ze daar open voor staat, maar een afspraak met een gespecialiseerde kliniek in Gronau ga ik in ieder geval maken.

vijfentwintig twaalf elf

Kersttoespraak

Alles went, ook het besef dat je ziek bent en het niet precies weten waar je aan toe bent. Best een handig mechanisme. Dan kan je een grauwe dag gewoon lekker lamballend doorbrengen.

Leny kwam langs en had deels de inhoud van haar koelkast meegenomen. Daar was de middag goed mee door te komen. Daarna hebben we deels de inhoud van onze koelkast bereid en nu ben ik toch maar even achter de pc gekropen om te schrijven dat er niks te schrijven is vandaag. Op 1e kerstdag is er nou eenmaal geen nieuws, maar zijn er alleen voorspelbare kersttoespraken. Een voorspelbare blog dus ook maar. Kort en zonder nieuws.