Epiloog
Vandaag is het exact 2 maanden nadat ik de brief heb verstuurd aan de uroloog (zie zeven een twaalf). Antwoord heb ik nooit gehad. Eens even kijken wat het ziekenhuis eigenlijk over zichzelf zegt:
"U staat centraal
De patiënt centraal. Dat is voor Maasziekenhuis Pantein geen loze kreet. Onze medewerkers proberen zoveel mogelijk tegemoet te komen aan uw persoonlijke wensen en behoeften. Dat begint dus met héél goed naar u luisteren. Bij Maasziekenhuis Pantein kunt u rekenen op persoonlijke, mensgerichte, respectvolle zorg in een helende omgeving."
Naar aanleiding van mijn gesprek in Gronau ben ik toch maar weer met de blauwe pilletjes begonnen. Ik heb er frisse tegenzin tegen, maar de argumenten die pleiten voor een vergrote kans op volledig herstel zijn sterk. Alles functioneert weliswaar weer, maar nog niet zo overtuigend als het was. Als dat zo blijft is het prima, maar als er toch nog wat meer uit te halen valt, is het de moeite waard om dat te proberen.
Jos heeft inmiddels verschillende scans achter de rug en hoort overmorgen wat daar op te zien was. Volgende week gaat hij in Gronau praten, maar als het qua wachttijd niet te gek wordt laat hij zich liever in zijn woonplaats Amsterdam behandelen. Voor mij is Gronau net zo ver als Amsterdam, maar voor hem is dat natuurlijk logisch. Ik hoop dat hij er net zo doorheen rolt als ik. De gegevens die hij maandag krijgt geven hopelijk een beeld van zijn situatie en vooruitzichten.
Ten slotte wil ik iedereen die meegelezen heeft en via mails, telefoontjes en kaartjes heeft meegeleefd, bedanken. Het is niet precies te omschrijven, maar al die belangstelling doet je gewoon goed en dat helpt om de turbulente tijden door te komen. En dan zet ik nu achter mijn blog toch echt een definitieve
.
