zeventien twee twaalf

Vitaliteitsregeling

Vandaag is het precies een maand na de operatie. En als ik niet naar Gronau was gegaan had ik nu nog een maand op een operatie moeten wachten. In plaats van wachten heb ik nu al weer een aantal dagen lekker gewerkt. Afgelopen week was ik van plan om 3 dagen te gaan werken, maar dinsdag ben ik naar Utrecht geweest in plaats van naar Eindhoven, voor de uitvaartplechtigheid van mijn naamgenoot en oom. Een markante en eigenzinnige man, die geleefd heeft op een manier die iedereen stiekem wel zou willen, maar die bijna niemand aandurft. (Kijk maar hier en hier).

Als ik ergens bang voor geweest ben, is het dat mijn enthousiasme voor ons bedrijf niet meer terug zou keren. Op het moment dat ik bezig was met onderzoeken, diagnoses, speurtochten naar behandelmogelijkheden en het ondergaan van de behandeling, was 2Xplain niet echt wat me bezig hield. Met zo'n eigen zaak zal je echter zo snel mogelijk toch weer verder moeten, of je wilt of niet. Ondernemers worden meestal geassocieerd met bonussen en gouden handdrukken, maar het overgrote deel verdient niet meer dan de gemiddelde werknemer maar loopt wel persoonlijk risico als de zaken minder gaan, ook al komt dat door gezondheidsproblemen. Ziektewet, werkloosheidswet, zorgverlof, vitaliteitsregeling, allemaal leuk geregeld, maar ik mag er geen gebruik van maken. Wel zo handig dus, om de betrokkenheid bij je bedrijf niet te verliezen, en tot mijn grote opluchting heb ik ook mogen ervaren dat die weer helemaal terug is. Dat komt vooral door de mensen waarmee het zo goed samenwerken is. Dat heb ik de paar dagen dat ik nu gewerkt heb al wel weer gemerkt.

Vandaag ook naar Zwolle gereden om Anna persoonlijk te feliciteren. Het is traditie dat ik haar altijd optil om haar op gelijke hoogte te brengen, maar dat deel van het ritueel laat ik nog maar even achterwege. Een keukenkrukje bleek gelukkig vergelijkbare resultaten op te leveren. Daarna eindelijk het uitgestelde bezoek aan het vernieuwde huis van Renate gebracht. Oorspronkelijk op tweeëntwintig twaalf elf gepland, en later nog op vijf een twaalf, maar er was geloof ik wat tussengekomen. (Heb je trouwens haar filmportretten al gezien? Meteen even kijken hoor.)

elf twee twaalf

Mannenfoto's

Ik was er voor gewaarschuwd, maar had er niet echt rekening mee gehouden: gedruppel. Het blijkt een week of 2, 3 na de operatie ineens toe te kunnen nemen, en dat is dus ook gebeurd. Geen hele liters, maar genoeg om maar weer wat absorberende materialen in de onderboks te plakken. Vreemde gewaarwording, want voor je gevoel is alles netjes afgesloten, en ook bij een volle blaas gaat het maar om een paar druppeltjes, maar niettemin floepen die er dus wel uit. Ik voel me helemaal de Tena Man. Het schijnt overigens meestal ook weer over te gaan.

In de aanloop naar de operatie hebben we ons van alles voorgenomen.  "Als het straks goed afloopt gaan we dat vieren met een etentje bij Brienen aan de Maas."  "Jaaaa, en als het toch niet goed meer komt gaan we daar eten om onszelf te troosten."  Een van Mieke's wensen was al een tijdje om een echte Stephan Vanfleteren aan de muur te hebben. Ze is helemaal weg van een foto die hij van Anton Corbijn heeft gemaakt en heeft in december maar alvast eens geïnformeerd naar de prijzen. Ons voornemen was om bij een goed verloop van de behandeling allebei een Vanfleteren uit te zoeken. Bij een ongunstige afloop zou het alleen de foto van Corbijn worden. "Ik hoop dat je man beter wordt," schreef Vanfleteren terug, "niet omdat ik dan een foto extra verkoop, maar omdat ik denk dat het een hele goede man is."  Kijk, zo'n man fotografeert niet alleen briljant, maar heeft ook nog eens mensenkennis.

Ik had meteen de foto van Jan en Karina Wolkers in gedachten, zittend in een auto langs de kant van de weg door de Texelse duinen. Pracht-foto met voor mij als ex-eilander bovendien een snufje nostalgie. Maar ik heb de gelegenheid natuurlijk wel meteen aangegrepen om het boek met portretfoto's nog eens helemaal door te bladeren. Uiteindelijk zaten er 6 afgescheurde scheurkalenderblaadjes in het boek. Johan Tahon, Raymond van het Groenewoud en Luc Tuymans heb ik als eerste weer af laten vallen. Lastig, want ze zijn allemaal zo mooi. Grappige ontdekking overigens dat ik alleen mannenfoto's had geselecteerd. Vrouwen vind ik meestal mooier dan mannen, maar foto's van mannen blijken mooier dan foto's van vrouwen.
Nog lang zitten twijfelen over een prachtfoto van Wim Vandekeybus, vanwege de sublieme lichtval, en een al even mooie van David van Reybrouck. Maar het gaat toch die van de Wolkers' worden. Lekker vaag verhaal, maar als je de portretten langsloopt kom je enkele van die namen wel tegen.

zeven twee twaalf

Gewoon hetzelfde

Gisteren kwam de arbeidsdeskundige op bezoek.  Werknemers die zich ziek melden krijgen een arbo-arts op bezoek, maar ondernemers vallen niet onder de ziektewet en moeten zich particulier verzekeren tegen de gevolgen van arbeidsongeschiktheid. Dat kost gruwelijk veel geld en leidt vrijwel nooit tot een uitkering, maar als je de pech hebt om definitief arbeidsongeschikt te raken heb je een fors probleem als je niet verzekerd bent. Om de kosten nog enigszins in de hand te houden hebben we bij 2Xplain afgesproken om bij ziekte 3 maanden lang het salaris door te betalen. Daardoor kunnen we een verzekering afsluiten die pas na 90 dagen gaat uitkeren. Voor wie geen idee heeft waar we dan over praten: de premie is dan altijd nog zo'n 375 euro per maand.
Voor dat geld krijg je dan wel een arbeidsdeskundige over de vloer. Die komt inschatten hoelang het allemaal gaat duren en wat je nog wel kunt en voor hoeveel procent. Toen de man binnenkwam vertelde ik meteen maar dat ik wel weer aan het werk zou zijn voordat de 90 wachtdagen voorbij waren. Gelukkig voor hem had ik er alle begrip voor dat hij het uur dat voor zijn onderzoek was uitgetrokken vol moest maken, als was het dan met gekeuvel. Altijd fijn dat je als arbeidsongeschikte op zo'n manier toch nog bij kan dragen aan de economie. Peter van Straten moet het bezoek overigens hebben voorvoeld, getuige het kalenderbaadje van gisteren.

Wat in het gesprek met de arbeidsdeskundige niet aan de orde is geweest, is iets dat blijkens contacten die ik de afgelopen weken heb gehad toch wel heel sterk leeft onder bloglezers. Openheid over alles rondom de operatie en de mogelijke bijwerkingen heeft de voyeur in de lezers losgemaakt. Als ik dit geweten had, had ik al veel eerder een operatie voorgewend als psychologisch experiment. Via Stapel had me dat mogelijk nog enige roem kunnen verschaffen, maar die route is helaas inmiddels ook afgesloten. Waar ik op doel is natuurlijk de vraag "hoe gaat het nu?" Van het antwoord heb ik inmiddels een idee kunnen opdoen. Waarschijnlijk luidt het uiteindelijk: "gewoon hetzelfde". In mijn beleving werd een orgasme altijd veroorzaakt door een voorbijpasserend kwakje, dat op een of andere manier een gevoelige snaar wist te raken. Hoe dat precies werkte, daar heb ik me nooit in verdiept. Je kan best van iets genieten zonder exact te weten hoe het werkt. Ik heb er dus ook nooit bij stilgestaan dat orgasme en kwakje zich weliswaar zowat gelijktijdig manifesteren, maar dat het laatste helemaal niet noodzakelijk is voor het eerste.
Ik heb geprobeerd me voor te stellen hoe dat nu zou voelen, maar dat bleek een onmogelijke opgave. En nu het gebeurd is, blijkt het allemaal zo simpel. Gewoon hetzelfde. Inclusief het gevoel dat het kwakje zich langs de gevoelige snaar wurmt. Het enige verschil is dat dat kwakje achterwege blijft. Reuze praktisch. Alles blijft droog en schoon. Ik kan iedereen aanraden zijn prostaat te laten verwijderen. Scheelt een hoop geklieder.

drie twee twaalf

Nu het achter de rug is kan ik wat gemakkelijker bekijken hoe zo'n robotgestuurde operatie nou eigenlijk in zijn werk gaat. Als je het nog moet ondergaan is dat geprik en geknip toch minder aantrekkelijk om te zien. Onderaan deze tekst vind je een reportage van TV Rijnmond.

En bij de fabrikant van de Da Vinci kan je een animatie vinden 

Zoals al eerder geschreven valt er steeds minder spannends te melden. De zichtbare gevolgen van de operatie worden snel minder. Kleurrijke plekken verdwijnen en de wondjes slinken in rap tempo. Ik begin al weer aardig op mezelf te lijken. Dinsdag is de huisarts langs geweest om alles door te spreken en woensdag ben ik voor het eerst weer even op kantoor wezen kijken. Vlaai mee, want trakteren voor mijn verjaardag was er nog niet van gekomen, en mijn come back leek me sowieso een betere reden voor taart.

Met de viagra ben ik maar gestopt. Ik kon de redenering van de artsen om het te adviseren wel volgen, maar zat die pillen toch met frisse tegenzin te slikken. Het signaal naar de hersenen dat extra zuurstof nodig is ten behoeve van een opstand, blijkt door de aanrakingen van mijn lief inmiddels al luid en duidelijk door te komen en beantwoord te worden. Wat dat betreft kunnen de pillen dus ook achterwege blijven. Jammer is dat ik nu 2,5 x 100mg te veel heb ingeslagen. Als ik er iemand blij mee kan maken hoor ik het wel.



dertig een twaalf

Scheidslijntje

Ben ik nou een bofkont of een pechvogel? Het scheidslijntje is flinterdun en aan welke kant je staat hangt sterk af van het moment waarop je kijkt. Zes weken geleden voelde ik me nog de pechvogel, maar als je het me nu vraagt ben ik een bofkont. De kanker wordt een gegeven waar je het mee moet doen. Als dat besef zich heeft genesteld, wordt het al dan niet beter worden bepalend. Op dat punt zat ik dus al snel aan de gelukskant. Iedere keer dat je aan de pechkant belandt, schuift het lijntje mee en wordt iets wat je eerst nog pech had genoemd alsnog geluk.

Gisterenavond waren we bij Nazli, Mieke's Turkse "zusje". Wie haar geschiedenis kent kan niet anders concluderen dan dat ze altijd aan de pechvogelkant heeft gestaan. Wie haar tot ruim een jaar geleden zag zou zweren dat het iemand was die juist aan de gelukskant stond. Ze wilde zich simpelweg niet naar de andere kant laten duwen. De teruggekeerde leukemie leek zelfs overwonnen, maar de steeds terugkerende infecties en andere bijverschijnselen als gevolg van haar verzwakte afweer worden haar nu toch fataal. Binnenkort zal ze overlijden, 39 jaar jong.

Haar bezoeken was altijd haast een feestje. Mehmet had dan thuis eten gemaakt en in de ziekenhuisgang rook je de geuren van de Turkse gerechten al. Het onderscheid tussen bofkont en pechvogel vervaagde subiet. Nu is het besef dat het toch voorbij is keihard bij haar binnengekomen. Ze deed niet alsof, nee, ze dacht echt dat het allemaal goed zou komen. Het relatieve gemak en de snelheid waarmee mijn kanker verleden tijd werd, maakt het bijna nog genanter om bofkont te zijn. Misschien doordat Nazli laat zien hoe het ook had kunnen gaan.

Vanmorgen lag hier ook overal een dun wit poederlaagje. Een mooie gelegenheid om weer eens ons Maasrondje te lopen. Een precies-de-goed-afstand-wandeling door het maasheggenlandschap en langs de Maas bij Vierlingsbeek. Met extra vest en sjaal was het prima te doen buiten en een goed halfuur lopen bleek geen probleem. Ik had bovendien de druppelopvang voor het eerst achterwege gelaten, en daarvan heb ik tot nu toe (16:54 uur) nog steeds geen spijt. Alweer een mijlpaaltje.

achtentwintig een twaalf

Frequentie

Dat er de afgelopen dagen niks nieuws verschenen is op dit blog heeft niet met het moratorium op de p's te maken. Lekker met zijn tweetjes thuis zitten biedt gewoonweg minder inspiratie voor spannende teksten en foto's. Weer een kiekje op de bank en een aantal regels schrijven over wat er niet gebeurd is, dat is zowel voor schrijver als voor lezer minder interessant. Dagelijks schrijven zit er dus niet meer in. Ik heb zitten overwegen om mijn thuiskomst als een soort natuurlijk eindpunt van het bloggen te beschouwen en het daarmee af te sluiten. Dat zou suggereren dat ik weer helemaal de oude ben en dat is wel wat erg kort door de bocht. Ik loop nog met een bont en blauw bekkengebied, uit het navelbreukje dat en passent gerepareerd is komen af en toe een paar druppeltjes bloed, er komt nog een gesprek met de huisarts, ik ga een keer weer naar mijn kantoor, er komt nog een nacontrole. En dan is daar nog de prangende vraag: "doet ie het of doet ie het niet?" Voorlopig schrijf ik daarom door tot de nacontrole op 23 april, zij het in een onregelmatige frequentie.

Voor wie in ondraaglijke spanning is achtergebleven na de cliffhanger waar ik mijn vorige bijdrage mee eindigde zal ik enige opheldering verschaffen: Viagra slikken leidt niet automatisch tot een erectie. Volgens de bijsluiter is daarvoor ook enige seksuele opwinding nodig en die wil met de gevoeligheid in "het gebied" nog niet echt op gang komen. De bedoeling van die pil is in mijn geval enerzijds dat mijn hersenen het signaal blijven krijgen dat er zo nu en dan extra bloed daaronder nodig is, zodat ze adequaat reageren als dat straks een keer echt om erectionele redenen het geval is. Anderzijds is er het vermoeden van de artsen in Gronau, dat die extra bloedtoevoer ook het genezingsproces in het bekkengebied kan versnellen, doordat extra zuurstof wordt aangevoerd. Over dat laatste bestaat nog geen consensus maar het klinkt best logisch. Dus slik ik de komende 2 weken op maandag-, woensdag- en vrijdagavond nog een half pilletje weg met een glas water, in de wetenschap dat ik voor hetzelfde geld een cognacje van goede kwaliteit in een restaurant had kunnen drinken. Ach, dat laatste komt er binnenkort vast wel een keer van.

vijfentwintig een twaalf

DOM

Mieke vond dat het vandaag maar eens niet over een van de 3 P's moest gaan. Geen poep, pies of piemels dus deze keer. Jammer, want dat je op je 56e die woorden ongebreideld in de mond mag nemen zonder dat iemand je daar op aan durft te spreken, dat is toch de droom van iedere man.

Laat ik het daarom maar eens over een verrassend bijverschijnsel van radicale prostatectomie hebben. Radicaal heeft sinds het CDA-congres wat aan kracht ingeboet, (het radicale midden ... dat roept bij mij de associatie op dat er iets radicaal uit mijn midden verwijderd is) maar de prostatectomie was dus nog radicaal in de betekenis van voor het congres.

Wat blijkt: radicale prostatectomie leidt tot toename van schrijfdrift en verhoogde creativiteit. Van een door mij gevolgde groep proefpersonen bleek 100% een of meer creatieve schrijfselen voortgebracht te hebben. 50% van de proefpersonen (ikzelf) deed dat zelfs dagelijks, in de vorm van een blog. Eveneens 50% (Fred) stelde een hilarische methodiek op voor het onthouden van het dijbeen waarin de volgende tromboseprik moet worden gezet, de zogeheten Dijbeenprik Onthoud Methode. De patenten zijn echter nog niet rond, dus ik kan er niet veel over kwijt.

Vandaag een laatste bezoekje aan de bekkenbodemspecialist gebracht en bij de huisarts een flinke tas vol trombosespuitjes gehaald, waarvan de inhoud de komende maand in mijn armen verdwijnt. Met een ervaren prikster naast me hoef ik het namelijk niet zelf in mijn dijbeen te spuiten. Fred's briljante methodiek werkt gelukkig ook voor armen. Tussen al die spuiten zat nog een klein medicijndoosje. De 4 blauwe pilletjes daarin, met een schandalige prijs van zowat 50 euro, stimuleren de bloedsomloop naar het bekkengebied. 3x per week mag ik een halfje slikken. Vanavond neem ik de eerste. Voor de lezers die een blog zonder P's maar saai vinden gloort er dus hoop voor morgen.