Gisteren kwam de arbeidsdeskundige op bezoek. Werknemers die zich ziek melden krijgen een arbo-arts op bezoek, maar ondernemers vallen niet onder de ziektewet en moeten zich particulier verzekeren tegen de gevolgen van arbeidsongeschiktheid. Dat kost gruwelijk veel geld en leidt vrijwel nooit tot een uitkering, maar als je de pech hebt om definitief arbeidsongeschikt te raken heb je een fors probleem als je niet verzekerd bent. Om de kosten nog enigszins in de hand te houden hebben we bij 2Xplain afgesproken om bij ziekte 3 maanden lang het salaris door te betalen. Daardoor kunnen we een verzekering afsluiten die pas na 90 dagen gaat uitkeren. Voor wie geen idee heeft waar we dan over praten: de premie is dan altijd nog zo'n 375 euro per maand.
Voor dat geld krijg je dan wel een arbeidsdeskundige over de vloer. Die komt inschatten hoelang het allemaal gaat duren en wat je nog wel kunt en voor hoeveel procent. Toen de man binnenkwam vertelde ik meteen maar dat ik wel weer aan het werk zou zijn voordat de 90 wachtdagen voorbij waren. Gelukkig voor hem had ik er alle begrip voor dat hij het uur dat voor zijn onderzoek was uitgetrokken vol moest maken, als was het dan met gekeuvel. Altijd fijn dat je als arbeidsongeschikte op zo'n manier toch nog bij kan dragen aan de economie. Peter van Straten moet het bezoek overigens hebben voorvoeld, getuige het kalenderbaadje van gisteren.
Wat in het gesprek met de arbeidsdeskundige niet aan de orde is geweest, is iets dat blijkens contacten die ik de afgelopen weken heb gehad toch wel heel sterk leeft onder bloglezers. Openheid over alles rondom de operatie en de mogelijke bijwerkingen heeft de voyeur in de lezers losgemaakt. Als ik dit geweten had, had ik al veel eerder een operatie voorgewend als psychologisch experiment. Via Stapel had me dat mogelijk nog enige roem kunnen verschaffen, maar die route is helaas inmiddels ook afgesloten. Waar ik op doel is natuurlijk de vraag "hoe gaat het nu?" Van het antwoord heb ik inmiddels een idee kunnen opdoen. Waarschijnlijk luidt het uiteindelijk: "gewoon hetzelfde". In mijn beleving werd een orgasme altijd veroorzaakt door een voorbijpasserend kwakje, dat op een of andere manier een gevoelige snaar wist te raken. Hoe dat precies werkte, daar heb ik me nooit in verdiept. Je kan best van iets genieten zonder exact te weten hoe het werkt. Ik heb er dus ook nooit bij stilgestaan dat orgasme en kwakje zich weliswaar zowat gelijktijdig manifesteren, maar dat het laatste helemaal niet noodzakelijk is voor het eerste.
Ik heb geprobeerd me voor te stellen hoe dat nu zou voelen, maar dat bleek een onmogelijke opgave. En nu het gebeurd is, blijkt het allemaal zo simpel. Gewoon hetzelfde. Inclusief het gevoel dat het kwakje zich langs de gevoelige snaar wurmt. Het enige verschil is dat dat kwakje achterwege blijft. Reuze praktisch. Alles blijft droog en schoon. Ik kan iedereen aanraden zijn prostaat te laten verwijderen. Scheelt een hoop geklieder.
