blogboek

Nu alleen nog de verfilming

Dit blog is al met al een aardig document over een bijzondere periode geworden. Ik heb er daarom een boek van gemaakt. Hieronder kan je het bekijken. Het is onvermijdelijk dat je daarbij ook een winkelwagentje te zien krijgt. Zo gaat dat nou eenmaal bij Blurb, de boekproducent. Ik heb om die reden zitten twijfelen of ik het wel zichtbaar moest maken, maar omdat jullie van die trouwe volgers zijn heb ik dat toch maar wel gedaan. Dit is dus niet bedoeld om je op te roepen het boek te kopen. Maar als je dat graag wilt mag dat wel. Ik krijg niet te zien wie het boek koopt, en ik word er ook niet rijker of gelukkiger van als het gekocht wordt, dus het wel of niet kopen beïnvloed op geen enkele wijze onze relatie in de toekomst.

eenentwintig vier twaalf

Epiloog

Vandaag is het exact 2 maanden nadat ik de brief heb verstuurd aan de uroloog (zie zeven een twaalf). Antwoord heb ik nooit gehad. Eens even kijken wat het ziekenhuis eigenlijk over zichzelf zegt:

"U staat centraal

De patiënt centraal. Dat is voor Maasziekenhuis Pantein geen loze kreet. Onze medewerkers proberen zoveel mogelijk tegemoet te komen aan uw persoonlijke wensen en behoeften. Dat begint dus met héél goed naar u luisteren. Bij Maasziekenhuis Pantein kunt u rekenen op persoonlijke, mensgerichte, respectvolle zorg in een helende omgeving."

Marktwerking in de zorg is toch vooral marketingwerking geworden. De afstemming met de uitvoerders kan nog wel wat beter.

Roommate Fred is in mijn blog ook zo nu en dan voorbij gekomen. Ook hij heeft goed nieuws te horen gekregen. Zijn PSA-waarde zat ook ver onder de 0,1. Per mail hebben we elkaar de afgelopen maanden op de hoogte gehouden van ontwikkelingen ten aanzien van bijverschijnselen en andere lichamelijke ongemakken, en de dag voor mijn controle hebben we met zijn vieren uitgebreid gedineerd en bijgekletst.

Naar aanleiding van mijn gesprek in Gronau ben ik toch maar weer met de blauwe pilletjes begonnen. Ik heb er frisse tegenzin tegen, maar de argumenten die pleiten voor een vergrote kans op volledig herstel zijn sterk. Alles functioneert weliswaar weer, maar nog niet zo overtuigend als het was. Als dat zo blijft is het prima, maar als er toch nog wat meer uit te halen valt, is het de moeite waard om dat te proberen.

Jos heeft inmiddels verschillende scans achter de rug en hoort overmorgen wat daar op te zien was. Volgende week gaat hij in Gronau praten, maar als het qua wachttijd niet te gek wordt laat hij zich liever in zijn woonplaats Amsterdam behandelen. Voor mij is Gronau net zo ver als Amsterdam, maar voor hem is dat natuurlijk logisch. Ik hoop dat hij er net zo doorheen rolt als ik. De gegevens die hij maandag krijgt geven hopelijk een beeld van zijn situatie en vooruitzichten.

Ten slotte wil ik iedereen die meegelezen heeft en via mails, telefoontjes en kaartjes heeft meegeleefd, bedanken. Het is niet precies te omschrijven, maar al die belangstelling doet je gewoon goed en dat helpt om de turbulente tijden door te komen. En dan zet ik nu achter mijn blog toch echt een definitieve

 .

zestien vier twaalf

nul komma nul nul drie

Het was een mooi voornemen om dit blog te blijven bijhouden tot de eerste nacontrole op 23 april. Die nacontrole is een week vervroegd, en vandaag schrijf ik een stukje, dus ik kan beweren dat ik dat voornemen geheel ten uitvoer heb gebracht. Alleen is het gat tussen de vorige bijdrage en deze wel behoorlijk groot. Het leven heeft vrij snel na de operatie zijn gewone gang weer opgenomen en de ziekte heeft parallel daaraan ook tamelijk snel zijn prominente rol in mijn gedachten verloren. Als ik nu iemand heel bezorgd zie vragen hoe het nu met me gaat, ben ik soms wat verward tot ik me ineens realiseer: "Oja, ik had kanker." Het is onwezenlijk hoe de diagnose je dagelijkse leven ineens op zijn kop zet, maar haast nog onwezenlijker als je terugkijkt en ziet hoe snel dat dagelijkse leven zijn plaats weer inneemt.

Nouja, wat een geouwehoer zeg. Jullie willen gewoon weten wat de nacontrole heeft opgeleverd. Kort samengevat: 0,003. Dat was mijn PSA-waarde vandaag en dat is een van de meest wezenlijke gegevens. Zonder prostaat maak je geen PSA aan, tenzij er prostaatkankercellen in je lijf zitten. De PSA-waarde mag dan niet hoger dan 0,1 zijn, en met mijn 0,003 zit ik dus helemaal goed.

Voorlopig mag ik ieder kwartaal weer laten prikken. Het blijft namelijk mogelijk dat er kleine uitzaaiinkjes zijn die nog niet actief zijn en dus geen PSA produceren. Als die in de toekomst besluiten om vervelend te gaan doen, gaat mijn PSA-waarde weer omhoog en moet er alsnog geremd gaan worden. De controle van vandaag was echter toch wel de spannendste. Was er vandaag wat verkeerds gevonden, dan was de operatie met terugwerkende kracht alsnog niet geslaagd geweest. Komt er in de toekomst weer activiteit op gang, dan ben ik daar in principe vroeg bij en is er nog wel wat te rekken met behoud van kwaliteit.

Kortom, het is een goed gevoel om de blog af te kunnen sluiten met het best denkbare nieuws. Als het om mezelf gaat, tenminste. Broer Jos heeft het weinig benijdenswaardige stokje van me overgenomen en staat nu ongeveer op het punt waar ik op dertien twaalf elf stond. Dus vanaf nu allemaal voor hem duimen, bidden, kaarsjes branden, mediteren of op welke andere wijze dan ook positieve gedachten en wensen uitzenden.