zeventien twee twaalf

Vitaliteitsregeling

Vandaag is het precies een maand na de operatie. En als ik niet naar Gronau was gegaan had ik nu nog een maand op een operatie moeten wachten. In plaats van wachten heb ik nu al weer een aantal dagen lekker gewerkt. Afgelopen week was ik van plan om 3 dagen te gaan werken, maar dinsdag ben ik naar Utrecht geweest in plaats van naar Eindhoven, voor de uitvaartplechtigheid van mijn naamgenoot en oom. Een markante en eigenzinnige man, die geleefd heeft op een manier die iedereen stiekem wel zou willen, maar die bijna niemand aandurft. (Kijk maar hier en hier).

Als ik ergens bang voor geweest ben, is het dat mijn enthousiasme voor ons bedrijf niet meer terug zou keren. Op het moment dat ik bezig was met onderzoeken, diagnoses, speurtochten naar behandelmogelijkheden en het ondergaan van de behandeling, was 2Xplain niet echt wat me bezig hield. Met zo'n eigen zaak zal je echter zo snel mogelijk toch weer verder moeten, of je wilt of niet. Ondernemers worden meestal geassocieerd met bonussen en gouden handdrukken, maar het overgrote deel verdient niet meer dan de gemiddelde werknemer maar loopt wel persoonlijk risico als de zaken minder gaan, ook al komt dat door gezondheidsproblemen. Ziektewet, werkloosheidswet, zorgverlof, vitaliteitsregeling, allemaal leuk geregeld, maar ik mag er geen gebruik van maken. Wel zo handig dus, om de betrokkenheid bij je bedrijf niet te verliezen, en tot mijn grote opluchting heb ik ook mogen ervaren dat die weer helemaal terug is. Dat komt vooral door de mensen waarmee het zo goed samenwerken is. Dat heb ik de paar dagen dat ik nu gewerkt heb al wel weer gemerkt.

Vandaag ook naar Zwolle gereden om Anna persoonlijk te feliciteren. Het is traditie dat ik haar altijd optil om haar op gelijke hoogte te brengen, maar dat deel van het ritueel laat ik nog maar even achterwege. Een keukenkrukje bleek gelukkig vergelijkbare resultaten op te leveren. Daarna eindelijk het uitgestelde bezoek aan het vernieuwde huis van Renate gebracht. Oorspronkelijk op tweeëntwintig twaalf elf gepland, en later nog op vijf een twaalf, maar er was geloof ik wat tussengekomen. (Heb je trouwens haar filmportretten al gezien? Meteen even kijken hoor.)

elf twee twaalf

Mannenfoto's

Ik was er voor gewaarschuwd, maar had er niet echt rekening mee gehouden: gedruppel. Het blijkt een week of 2, 3 na de operatie ineens toe te kunnen nemen, en dat is dus ook gebeurd. Geen hele liters, maar genoeg om maar weer wat absorberende materialen in de onderboks te plakken. Vreemde gewaarwording, want voor je gevoel is alles netjes afgesloten, en ook bij een volle blaas gaat het maar om een paar druppeltjes, maar niettemin floepen die er dus wel uit. Ik voel me helemaal de Tena Man. Het schijnt overigens meestal ook weer over te gaan.

In de aanloop naar de operatie hebben we ons van alles voorgenomen.  "Als het straks goed afloopt gaan we dat vieren met een etentje bij Brienen aan de Maas."  "Jaaaa, en als het toch niet goed meer komt gaan we daar eten om onszelf te troosten."  Een van Mieke's wensen was al een tijdje om een echte Stephan Vanfleteren aan de muur te hebben. Ze is helemaal weg van een foto die hij van Anton Corbijn heeft gemaakt en heeft in december maar alvast eens geïnformeerd naar de prijzen. Ons voornemen was om bij een goed verloop van de behandeling allebei een Vanfleteren uit te zoeken. Bij een ongunstige afloop zou het alleen de foto van Corbijn worden. "Ik hoop dat je man beter wordt," schreef Vanfleteren terug, "niet omdat ik dan een foto extra verkoop, maar omdat ik denk dat het een hele goede man is."  Kijk, zo'n man fotografeert niet alleen briljant, maar heeft ook nog eens mensenkennis.

Ik had meteen de foto van Jan en Karina Wolkers in gedachten, zittend in een auto langs de kant van de weg door de Texelse duinen. Pracht-foto met voor mij als ex-eilander bovendien een snufje nostalgie. Maar ik heb de gelegenheid natuurlijk wel meteen aangegrepen om het boek met portretfoto's nog eens helemaal door te bladeren. Uiteindelijk zaten er 6 afgescheurde scheurkalenderblaadjes in het boek. Johan Tahon, Raymond van het Groenewoud en Luc Tuymans heb ik als eerste weer af laten vallen. Lastig, want ze zijn allemaal zo mooi. Grappige ontdekking overigens dat ik alleen mannenfoto's had geselecteerd. Vrouwen vind ik meestal mooier dan mannen, maar foto's van mannen blijken mooier dan foto's van vrouwen.
Nog lang zitten twijfelen over een prachtfoto van Wim Vandekeybus, vanwege de sublieme lichtval, en een al even mooie van David van Reybrouck. Maar het gaat toch die van de Wolkers' worden. Lekker vaag verhaal, maar als je de portretten langsloopt kom je enkele van die namen wel tegen.

zeven twee twaalf

Gewoon hetzelfde

Gisteren kwam de arbeidsdeskundige op bezoek.  Werknemers die zich ziek melden krijgen een arbo-arts op bezoek, maar ondernemers vallen niet onder de ziektewet en moeten zich particulier verzekeren tegen de gevolgen van arbeidsongeschiktheid. Dat kost gruwelijk veel geld en leidt vrijwel nooit tot een uitkering, maar als je de pech hebt om definitief arbeidsongeschikt te raken heb je een fors probleem als je niet verzekerd bent. Om de kosten nog enigszins in de hand te houden hebben we bij 2Xplain afgesproken om bij ziekte 3 maanden lang het salaris door te betalen. Daardoor kunnen we een verzekering afsluiten die pas na 90 dagen gaat uitkeren. Voor wie geen idee heeft waar we dan over praten: de premie is dan altijd nog zo'n 375 euro per maand.
Voor dat geld krijg je dan wel een arbeidsdeskundige over de vloer. Die komt inschatten hoelang het allemaal gaat duren en wat je nog wel kunt en voor hoeveel procent. Toen de man binnenkwam vertelde ik meteen maar dat ik wel weer aan het werk zou zijn voordat de 90 wachtdagen voorbij waren. Gelukkig voor hem had ik er alle begrip voor dat hij het uur dat voor zijn onderzoek was uitgetrokken vol moest maken, als was het dan met gekeuvel. Altijd fijn dat je als arbeidsongeschikte op zo'n manier toch nog bij kan dragen aan de economie. Peter van Straten moet het bezoek overigens hebben voorvoeld, getuige het kalenderbaadje van gisteren.

Wat in het gesprek met de arbeidsdeskundige niet aan de orde is geweest, is iets dat blijkens contacten die ik de afgelopen weken heb gehad toch wel heel sterk leeft onder bloglezers. Openheid over alles rondom de operatie en de mogelijke bijwerkingen heeft de voyeur in de lezers losgemaakt. Als ik dit geweten had, had ik al veel eerder een operatie voorgewend als psychologisch experiment. Via Stapel had me dat mogelijk nog enige roem kunnen verschaffen, maar die route is helaas inmiddels ook afgesloten. Waar ik op doel is natuurlijk de vraag "hoe gaat het nu?" Van het antwoord heb ik inmiddels een idee kunnen opdoen. Waarschijnlijk luidt het uiteindelijk: "gewoon hetzelfde". In mijn beleving werd een orgasme altijd veroorzaakt door een voorbijpasserend kwakje, dat op een of andere manier een gevoelige snaar wist te raken. Hoe dat precies werkte, daar heb ik me nooit in verdiept. Je kan best van iets genieten zonder exact te weten hoe het werkt. Ik heb er dus ook nooit bij stilgestaan dat orgasme en kwakje zich weliswaar zowat gelijktijdig manifesteren, maar dat het laatste helemaal niet noodzakelijk is voor het eerste.
Ik heb geprobeerd me voor te stellen hoe dat nu zou voelen, maar dat bleek een onmogelijke opgave. En nu het gebeurd is, blijkt het allemaal zo simpel. Gewoon hetzelfde. Inclusief het gevoel dat het kwakje zich langs de gevoelige snaar wurmt. Het enige verschil is dat dat kwakje achterwege blijft. Reuze praktisch. Alles blijft droog en schoon. Ik kan iedereen aanraden zijn prostaat te laten verwijderen. Scheelt een hoop geklieder.

drie twee twaalf

Nu het achter de rug is kan ik wat gemakkelijker bekijken hoe zo'n robotgestuurde operatie nou eigenlijk in zijn werk gaat. Als je het nog moet ondergaan is dat geprik en geknip toch minder aantrekkelijk om te zien. Onderaan deze tekst vind je een reportage van TV Rijnmond.

En bij de fabrikant van de Da Vinci kan je een animatie vinden 

Zoals al eerder geschreven valt er steeds minder spannends te melden. De zichtbare gevolgen van de operatie worden snel minder. Kleurrijke plekken verdwijnen en de wondjes slinken in rap tempo. Ik begin al weer aardig op mezelf te lijken. Dinsdag is de huisarts langs geweest om alles door te spreken en woensdag ben ik voor het eerst weer even op kantoor wezen kijken. Vlaai mee, want trakteren voor mijn verjaardag was er nog niet van gekomen, en mijn come back leek me sowieso een betere reden voor taart.

Met de viagra ben ik maar gestopt. Ik kon de redenering van de artsen om het te adviseren wel volgen, maar zat die pillen toch met frisse tegenzin te slikken. Het signaal naar de hersenen dat extra zuurstof nodig is ten behoeve van een opstand, blijkt door de aanrakingen van mijn lief inmiddels al luid en duidelijk door te komen en beantwoord te worden. Wat dat betreft kunnen de pillen dus ook achterwege blijven. Jammer is dat ik nu 2,5 x 100mg te veel heb ingeslagen. Als ik er iemand blij mee kan maken hoor ik het wel.